Ölmek Üzere Olan Bir Adamla, Bu Onun Son Dileği Olduğu İçin Evlendim…

Yaşlı adam duvardaki Kemal’in fotoğrafına uzun süre baktı.

Sonra bana dönerek sessizce sordu.

“Bu adamı nereden tanıyorsunuz?”

“Eşimdi.” dedim.

Adamın gözleri doldu.

“Yıllar önce anne ve babasını kaybettiğinde onu çocuk esirgeme kurumuna götüren polis bendim.”

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra cebinden eski, yıpranmış bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta küçük bir çocuk olan Kemal, anne ve babasının arasında gülümsüyordu.Fotoğrafı ellerimin arasına aldığımda içimde garip bir huzur hissettim.

Kemal’in bana bıraktığı en büyük miras ne evdi ne de paraydı.

Bana bıraktığı en değerli şey, insanın geçmişindeki acıları sonsuza kadar taşımak zorunda olmadığını öğretmesiydi.