Ölmek Üzere Olan Bir Adamla, Bu Onun Son Dileği Olduğu İçin Evlendim…

Bir an başımı kaldırıp avukata baktım.

O da sessizce beni izliyordu.Kemal mektubun son sayfasında bambaşka bir gerçekten söz ediyordu.Eğer yalnızca seni affettiğimi söylemek isteseydim bunun için evlenmemize gerek yoktu.”Şaşkınlıkla okumaya devam ettim.

“Ben seni gerçekten sevdim.”

İçimde bir şeyler koptu.

“O kısa günlerde bana gösterdiğin ilgi, bana hazırladığın yemekler, birlikte içtiğimiz çaylar… Bunların hiçbirini bana borçlu değildin. Buna rağmen yanımda kaldın.”

Artık hıçkırarak ağlıyordum.

“Hayatım boyunca ilk kez biri bana acıdığı için değil, insan olduğum için değer verdi.”

Son satırlara yaklaşırken nefesimi tuttum.

“Sana küçük bir emanet bırakıyorum.”

Avukat sessizce masasının üzerine ikinci bir dosya koydu.

Dosyada Kemal’in vasiyeti vardı.

Yaşadığı mütevazı ev, banka hesapları ve yıllarca biriktirdiği tüm mal varlığı bana bırakılmıştı.

Şaşkınlıkla avukata baktım.

“Bir yanlışlık olmalı.”

Avukat başını salladı.

“Hayır. Kemal Bey bunu aylar önce hazırladı.”

Dosyanın arasında bir not daha vardı

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.Lütfen bu parayı kendin için harcamak zorunda hissetme. Ben ailemi kaybettim. Sen ise hayatını başkalarının hayatını güzelleştirmeye adadın. Bu mirasın yeni hayatlara umut olmasını istiyorum.”

O gece sabaha kadar uyuyamadım.

Parayı kabul edip etmemem gerektiğini düşündüm.

Sonunda Kemal’in neden bunu istediğini anladım.

Bu miras bana değil, onun iyiliğe olan inancına bırakılmıştı.

Aylar sonra avukatla tekrar görüştüm.