Ölmek Üzere Olan Bir Adamla, Bu Onun Son Dileği Olduğu İçin Evlendim…

Kemal’in evini sattık.

Banka hesaplarındaki birikimleri de ekledik.

Belediye ve birkaç hayırseverin desteğiyle küçük bir bakım merkezi kurduk.

Kapısına tek bir isim yazdırdım.

“Kemal Umut Evi.”

Burada kimsesiz kanser hastaları ücretsiz kalıyor, yemek yiyor, psikolojik destek alıyor ve son günlerini yalnız geçirmiyordu.

Açılış günü onlarca insan gelmişti.

Konuşmamın sonunda Kemal’in mektubundan sadece tek bir cümleyi okudum.

“İnsan, affettiği gün gerçekten özgür olur.”

O anda salondaki herkes sessizleşti.

Aradan beş yıl geçti.

Bir gün merkeze yeni bir hasta getirildi.