Hastaneye bilinci kapalı bir kız çocuğu getirildi…

Sistem, acele, korku ve ihmal onu “ölü” ilan etmişti. Sosyal hizmetler, kimliksizlik, kapanan dosyalar… Ve Lina, bir şekilde hayatta kalıp kaybolmuştu.

Ama bedeni, travmayı unutamamıştı. Zihni zamanı bir çizgi gibi değil, bir döngü gibi yaşıyordu. Yıllar onun için tek bir uzun uykuydu.

Polis ve sosyal hizmetler geldiğinde Andrey her şeyi anlattı. Dosyalar yeniden açıldı. Eski hatalar ortaya çıktı. Lina için yeni bir hayatın kapısı aralandı.

Günler sonra Lina tamamen uyandığında, boynunda yine o kolye vardı. Andrey ona kolyeyi uzattı.

— Bunu hep sakladın mı? — diye sordu.

Lina başını salladı.

— Annem vermişti. “Kaybolursan, bu seni eve götürür” demişti.

Andrey gülümsedi. Gözlerinde hem pişmanlık hem huzur vardı.

— Haklıymış, — dedi. — Seni gerçekten eve getirdi.

Bazı hikâyeler kaybolmaz.
Sadece doğru zamanı bekler.