Hastaneye bilinci kapalı bir kız çocuğu getirildi…

Çünkü bu kolyeyi daha önce görmüştü.

Yirmi yıl önce.
Başka bir şehirde.
Başka bir hayatta.

O zamanlar genç bir asistan doktordu. Ve hastane yangını… hâlâ geceleri uykusuna giren o yangın. Elektrik kaçağıyla başlayan, birkaç dakika içinde çocuk servisinin cehenneme dönüştüğü o gece. Duman, çığlıklar, kilitlenen kapılar… Ve kurtarılamayan çocuklar.

Resmî kayıtlara göre yedi çocuk hayatını kaybetmişti.

Ama gerçekte sekizdi.

Sekizinci çocuk, kimliği tespit edilemeyen, boynunda damla şeklinde, üzerinde tek bir harf kazılı gümüş kolye olan küçük bir kızdı. Andrey, o gece onu kollarında taşımıştı. Nabzı durmuştu.Gözleri açıktı. Ölmüştü.

Ya da en azından öyle sanılmıştı.

Andrey elindeki kolyeye baktı. Üzerindeki harf hâlâ silik ama netti: “L”.

— Bu imkânsız… diye fısıldadı devamı sonrki syfda...