Ama o anda arkasındaki kemik kapı kapanmıştı.
Hasan defteri masadan aldı ve Emre’nin eline verdi.
“Artık sır sana ait.” dedi.
Sonra fısıldadı:
“Ve unutma… ölüm sadece kapıdır.”
Tam o anda salonun her yanındaki kavanozlar aynı anda titremeye başladı.
İçlerindeki küçük bedenlerin gözleri birer birer açıldı.
Emre o gece mezarlıktan çıktığında yağmur hâlâ yağıyordu.
Ama artık kasabada Hasan’ın mezarı boştu.
Ve tepedeki eski konakta…
O geceden sonra iki kişi yaşamaya başladı.
Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.