Milyarder, yeni hizmetçisini t

Arthur Penhaligon'a, son sekiz ay içinde tam on bir hizmetçinin işi bırakıp gittiği söylendiğinde arkasını dönüp bakma gereği bile duymadı.

Penhaligon Plaza'nın en üst katındaki tavandan yere kadar uzanan camların önünde durmuş, gri sabah sisi şehrin üzerine yayılırken dışarıyı seyrediyordu.

Masasının üzerinde bir fincan sade kahve vardı.

Yirmi dakikadır dokunulmamıştı.

Tıpkı hayatındaki diğer her şey gibi...

Son üç yıldır *Murat Karahan* sadece nefes alıp veriyordu.

İş dünyasının dergileri ona *"Çeliğin Mimarı"* diyordu.

Ortakları ona hayrandı.

Rakipleri ondan korkuyordu.

Ama kimse...

Sevdiği kadını...

Ve daha adını yeni söylemeye başlayan küçük kızını kaybeden bir adamın sonrasında nasıl yaşadığını hiç sormuyordu.

"Efendim..."

Asistanı kapıdan sessizce seslendi.

"Ajans, adayın dosyasını onaylamadan önce incelemek isteyip istemediğinizi soruyor."

Murat arkasını bile dönmedi.

"İçeri gönder."

Sesi duygusuzdu.

"Nasıl olsa hepsi eninde sonunda gidiyor."

Asistan kapıyı kapatıp çıktı.

Dışarıda şehir, hafif yağmurun ve sarı sokak lambalarının altında yavaş yavaş uyanıyordu.

İçeride ise milyarder adam, yıllardır aynı anının içine hapsolmuş biri gibi kıpırdamadan duruyordu.

Şehrin başka bir ucunda, küçük bir apartman dairesinde genç bir kadın lacivert renkli üniformasını dikkatlice katlayıp sandalyenin arkasına astı.

Ev yeniden ısıtılmış kahve ve ilaç kokuyordu.

"Babaanne..." dedi *Zeynep* yumuşak bir sesle.

"Yarın bir iş görüşmem var."

*Meral* kanepeden tek gözünü açtı.

Ellerini romatizma şişirmişti.

Kalbi zayıftı.

Ama zihni hâlâ son derece berraktı.

"Ne işi?"

"Bir villada temizlik görevlisi."

"Şehrin en lüks semtlerinden birinde."

Meral torununu birkaç saniye sessizce süzdü.

"Saçlarını sıkıca topla."

dedi.

"İlk anda fazla gülümseme."

"Zengin insanlar, çok çabuk iyi görünen insanlara kolay güvenmez."

Zeynep sessizce güldü.

"Teşekkür ederim babaanne."

"Bir de..."

"Okumadan hiçbir evrağı imzalama."

"Ne kadar maaş verecekler?"

Zeynep rakamı söyleyince Meral sustu.

Birkaç saniye sonra sadece tek cümle kurdu.

"O zaman git..."

"...ve o işi bırakma."

O gece Zeynep koridordaki ışığı kapattı.

Babaannesinin oksijen cihazının düzenli sesini dinledi.

İki yıldır her gece o sesle uyuyordu.

Hemşirelik fakültesini üçüncü sınıfta bırakmıştı.

Sevmediği için değil...

Babaannesine bakacak başka kimse olmadığı için.

İlaçlar çok pahalıydı.

Kiraları gecikmişti.

Ve bu iş her şeyi değiştirebilirdi.

Ertesi sabah Zeynep daha zile tam basamadan konağın kapısı açıldı.

Kapıda *Sevim Hanım* vardı.

İnce yapılı...

Bakımlı...

Disiplinli...

Bir insanın bütün hayatını birkaç saniyede okuyabilecek biri gibi görünüyordu.

Elindeki dosyaya baktı.

"Zeynep Kaya."

"Dört yıl önce İstanbul'a taşınmış."

"Türkçe ana dili."

"İngilizce biliyor."

"Biraz da Fransızca."

"İçeri gel."

Konağı kısa ama son derece ayrıntılı şekilde gezdirdi.

Her odanın bir kuralı vardı.

Mutfağın kuralları...

Misafir odalarının kuralları...

Çamaşır odasının kuralları...

Ama diğerlerinden çok daha sert şekilde tekrarlanan iki kural vardı.

Murat Karahan'ın çalışma odasına kesinlikle girilmeyecekti.

Masasının üzerindeki hiçbir eşyaya dokunulmayacaktı.

Ve ikinci katın en sonundaki oda...

Her zaman kilitli kalacaktı.

Zeynep koridora doğru baktı.

"Neden?"

Sevim Hanım yürümeyi bıraktı.

Gözlerini kıstı.

"Çünkü Murat Bey böyle istedi."

Sonra sesini iyice alçalttı.

"Ve o kapı tam üç yıldır hiç açılmadı."

Zeynep'in içinden ürperti geçti.

Henüz bilmiyordu...

O kilitli odanın arkasında...

Ondan önce gelen bütün hizmetçilerin neden sonunda işi bırakıp gittiğinin gerçek sebebi saklıydı.

Ve Murat Karahan daha sonra, onun hırsızlık yapıp yapmayacağını, etrafı karıştırıp karıştırmayacağını ya da diğerleri gibi kaçıp gitmeyeceğini anlamak için uyuyor numarası yaptığında...

Zeynep o evde üç yıldır hiç kimsenin yapmadığı bir şeyi yaptı.

Öyle beklenmedik bir şeydi ki...

Ironwood'un en güçlü adamı gözlerini açtı...

Ve nefes almayı unuttu.

*Hikâyenin tamamı ilk yorumda...* ����

*Devamını okumak istiyorsanız yorumlara "EVET" yazın.*