İşte tam da bu yüzden
Sibel gözyaşları içinde bana her şeyi anlattı. Sekiz ay önce teşhis konulmuştu. Ancak o dönemde babamı yeni kaybettiğim ve iş yerinde ağır bir krizle boğuştuğum için bana yük olmak istememişti. Gündüzleri kemoterapi alsa saç kaybından ve halsizlikten anlayacağımı bildiği için, deneysel bir immunoterapi protokolüne katılmıştı. Bu tedavinin her 24 saatte bir gece yarısı uygulanması gerekiyordu.
Benim ruhum bile duymadan, her gece yatağın diğer ucunda sessizce hayat mücadelesi veriyordu. Elif ise geceleri parkelerin gıcırdamasını duyup kapı aralığından hemşireyi görüyor, annesinin hasta yüzünü fark edip korkuyordu.
O gece Sibel’e sarılıp saatlerce ağladım. Kendi şüphelerimden ve karımın tek başına taşıdığı bu ağır yükten utandım. “Artık gizli saklı hiçbir şey yok,” dedim. “İş de kariyer de umurumda değil. Bunu birlikte atlatacağızErtesi sabah işten uzun süreli izin aldım. Elif’e her şeyi onun anlayacağı bir dille anlattım: “O gece gelen amca bir hemşireydi kızım. Annene iyileşmesi için özel bir ilaç veriyor.” Elif boynuma sarıldı: “Annem artık üzgün bakmayacak mı?” dedi. “Asla,” diye yanıtladım.
Takip eden aylarda evimizin havası tamamen değişti. Gece gelen hemşire Murat’ı artık ben kapıda karşılıyor, tedavi boyunca Sibel’in elini tutuyordum. Birlikte doktora gittik, birlikte ağladık, birlikte direndik.
Aylar sonra, soğuk bir kış gününde doktorumuzdan o beklediğimiz telefon geldi. Sibel’in tüm tahlilleri temiz çıkmıştı. Hastalık tamamen gerilemiş, tam iyileşme sağlanmıştı. Oturma odasında üçümüz birbirimize sarılıp sevinç gözyaşları döktük.
O gece, aylardır ilk kez evimizde derin ve huzurlu bir sessizlik vardı. Ne gizli adımlar ne de saklanan acılar kalmıştı. Elif odasından çıkıp yanımıza geldi, yatağın ortasına sokuldu.
Camdan dışarıdaki kar yağışını izlerken fısıldadı:
— Baba, ay gerçekten bizi takip ediyor, değil mi?
Gülümseyerek kızımı ve karımı göğsüme çektim:
— Evet bitanem… Nereye gidersek gidelim, bizi korumaya devam ediyor.
Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.
Benim ruhum bile duymadan, her gece yatağın diğer ucunda sessizce hayat mücadelesi veriyordu. Elif ise geceleri parkelerin gıcırdamasını duyup kapı aralığından hemşireyi görüyor, annesinin hasta yüzünü fark edip korkuyordu.
O gece Sibel’e sarılıp saatlerce ağladım. Kendi şüphelerimden ve karımın tek başına taşıdığı bu ağır yükten utandım. “Artık gizli saklı hiçbir şey yok,” dedim. “İş de kariyer de umurumda değil. Bunu birlikte atlatacağızErtesi sabah işten uzun süreli izin aldım. Elif’e her şeyi onun anlayacağı bir dille anlattım: “O gece gelen amca bir hemşireydi kızım. Annene iyileşmesi için özel bir ilaç veriyor.” Elif boynuma sarıldı: “Annem artık üzgün bakmayacak mı?” dedi. “Asla,” diye yanıtladım.
Takip eden aylarda evimizin havası tamamen değişti. Gece gelen hemşire Murat’ı artık ben kapıda karşılıyor, tedavi boyunca Sibel’in elini tutuyordum. Birlikte doktora gittik, birlikte ağladık, birlikte direndik.
Aylar sonra, soğuk bir kış gününde doktorumuzdan o beklediğimiz telefon geldi. Sibel’in tüm tahlilleri temiz çıkmıştı. Hastalık tamamen gerilemiş, tam iyileşme sağlanmıştı. Oturma odasında üçümüz birbirimize sarılıp sevinç gözyaşları döktük.
O gece, aylardır ilk kez evimizde derin ve huzurlu bir sessizlik vardı. Ne gizli adımlar ne de saklanan acılar kalmıştı. Elif odasından çıkıp yanımıza geldi, yatağın ortasına sokuldu.
Camdan dışarıdaki kar yağışını izlerken fısıldadı:
— Baba, ay gerçekten bizi takip ediyor, değil mi?
Gülümseyerek kızımı ve karımı göğsüme çektim:
— Evet bitanem… Nereye gidersek gidelim, bizi korumaya devam ediyor.
Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.
Reklamlar
