İki yıl önce eşimi ve altı yaşındaki

Elbette.” O gece kanepede otururken düşündüm. Eşimi ve oğlumu kaybettim. Onları her gün özleyeceğim. Ama artık banyoda dört diş fırçası var. Kapının yanında dört sırt çantası. Eve pizza ile girdiğimde dört çocuk “Baba!” diye bağırıyor. Ben onların ilk babası değilim. Ama bir gece Facebook’ta bir paylaşım gördüm ve şöyle dedim: “Hepsini alırım.” Şimdi film gecelerinde üstüme tırmanıp patlamış mısırlarımı çalarken düşünüyorum: İşte onların anne ve babasının istediği şey buydu. Biz. Birlikte. Peki bu hikâyede sizi en çok düşündüren an hangisiydi?