Torunumun dugun mastafi

Başımı salladım. Gözlerimden yaş aktı. “Benim tek dileğim buydu zaten.”

Araba hareket ettiğinde, arkamızda kalan salona son bir kez baktım. Düğün olmadı, evet. Ama o gün bir şey oldu: Emre, büyüdü. Gerçekten büyüdü.

Ve ben, yıllar sonra ilk kez şunu hissettim:

Ben onu yalnız büyütmemiştim… o da beni yalnız bırakmamayı seçmişti.

Sonunda anladım ki, bir ev sadece duvar değildir.

Bazen bir ev, birinin “Yanındayım” demesidir.

O gün benim evim yoktu belki…

ama torunumun yanında, yeniden bir yuva bulmuştum.