Yeni doğan oğlum,kuzeyimi kaybettikten sonra,

Yeni doğan oğlum Kuzey’i toprağa vereli üç hafta olmuştu. Onun için aldığım her şeyi, bebeğiyle birlikte zor durumda yaşayan bir anneye verdim. Kuzey öldüğünden beri ilk kez bütün gece kesintisiz uyudum. Ama gün doğmadan önce bahçem onlarca bebek arabasıyla dolmuştu. İçlerinde bulduklarım ise hiçbir mantığa sığmıyordu.
Sabahın ilk ışıkları, Kuzey’in hiç yatamadığı çocuk odasının tozlu panjurlarından süzülüyor, hiç kullanılmamış beşiğin üzerine uzun ve solgun çizgiler düşürüyordu.
Kapının eşiğinde öylece duruyordum.
İçeri giremiyor, oradan ayrılmayı da başaramıyordum.
Küçük oğlum hastanede hayatını kaybedeli tam üç hafta olmuştu.
Minicik kıyafetleri, onları bıraktığım ilk günkü gibi alt değiştirme masasının üzerinde katlı duruyordu.
Bez paketleri hâlâ açılmamıştı.
Bebek arabası ise dolabın yanında kutusunun içindeydi.
Mert ile birlikte onu sadece bir kez kurmuş, evin koridorunda deneme amaçlı sürmüş, sonra tekrar kutusuna kaldırmıştık.
Şimdi Mert de gitmişti.
Bir hafta önce yatak odasına girdiğimde bavulunu topluyordu.
“Gerçekten beni bırakıp gidiyor musun?” diye sormuştum.
“Burada kalamıyorum.” dedi. “O odanın önünden her geçişimde sanki ben de canlı canlı toprağa gömülüyorum.”
“O senin de oğlundu, Mert.”
Bavulunun fermuarını çekti.
“Yani gidiyorsun… Onu da beni de geride bırakıyorsun. Daha oğlumuzu toprağa vereli iki hafta oldu.”
Başını eğip yere baktı.
“Sana haftalar önce çocuk odasını toplamanı söylemiştim.” dedi sessizce. “Sen yapmadın.”
“Burası boş bir oda, Defne. Boş bir oda… ve ikimizi de yavaş yavaş tüketiyor.”
“Benim neler hissettiğimi sanıyorsun? Onu dokuz ay karnımda taşıyan bendim. İçimde tekmeliyordu, hareket ediyordu… Sonra dünyaya geldi ve… gitti.”
“Ne yapmamı istiyorsun? Çocuk odasını onun hayaleti için mi bekleteceğiz? Hasta bir anıt gibi mi kalsın?” dedi elini havaya kaldırarak. “İşte bu yüzden artık burada kalamıyorum.”
Bavulunu aldı ve kapıya yöneldi.
Kapının eşiğinde durdu.
“Emlakçıyla görüştüm.” dedi. “Evi satışa çıkaracağım.”
“Hayır!”
“Allah aşkına Defne! Bu evde tek başına yaşayamazsın.”
Dönüp bana baktı.
Tek bir bakışı bile içinde sayısız suçlama ve yargı taşıyordu.
“Haftaya kalan eşyalarımı almaya geleceğim.” dedi.
“Evimi elimden alamazsın!” diye arkasından bağırdım.
Kapı sessiz ama kesin bir sesle kapandı.
Kuzey’in odasına girdim.
Beşiğin yanına oturup alnımı tahta korkuluklara yasladım.
“Özür dilerim yavrum.” diye fısıldadım. “Seni yanımda tutabilmek için sahip olduğum her şeyi verirdim.”
Beşiğin üzerindeki dönence, kaloriferin havasıyla hafifçe sallandı.
O akşam mutfak lavabosunun başında ayakta kraker yedim.
Televizyonu açmadım.
Annemin üçüncü telefonunu da cevaplamadım.
Yatmaya giderken çocuk odasının önünden geçtim ama içeri bakmadım.
Yatağın Mert’in tarafına uzandım.
Gözyaşım gelmedi.
Uyku da gelmedi.
Mezarlıktan eve dönüş yolunu artık hatırlamıyordum.
Cenazeden sonraki bütün günler birbirine benziyordu.
Evin içinde kalmak boğulmak gibi geldiği için alışveriş merkezinin bulunduğu uzun yolu tercih ediyordum.
İşte onu o gün gördüm.
Marketin önündeki kaldırımda genç bir kadın oturuyordu.
Yanında bebeği vardı.
Dizine dayadığı karton tabelası önünde duruyordu.
Yıpranmış askıları kopmak üzere olan kangurunun içinde minicik bebeği uyuyordu.
Arabamı üç sıra geriye park edip sadece onu izledim.
Belki bir saat geçti.
Belki daha fazla.
Artık zaman da elimden kayıp gidiyordu.
Sonra aklım, kalbimin henüz kabul edemediği bir karar verdi.
Eve döndüm.
Kapalı duran çocuk odasının önünden altı kez geçtikten sonra kapıyı açabildim.
Sessizce içeri girdim ve Kuzey için aldığım emzirme koltuğuna yaslandım.
“Artık eve dönemeyeceksin.” dedim boş odaya. “Sana annelik yapamayacağım. Ama bugün başka bir bebek gördüm. Belki senin eşyalarına onun ihtiyacı vardır. Onlara yardım etmek istiyorum… Umarım bana kızmazsın.”
Beşiğin üzerindeki dönence yine hafifçe hareket etti.
Toplamaya başladım.
Kutusundaki bebek arabasını arabama koydum.
Zürafa desenli battaniyeyi, bezleri ve zıbınları poşetlere doldurdum.
Sadece annemin ördüğü küçük şapkayı ve Kuzey’in hastanede giydiği dinozor desenli zıbını sakladım. Eve gelirken giyeceği kıyafet ise onunla birlikte toprağa verilmişti.
—
Tekrar markete döndüğümde genç kadın yavaşça başını kaldırdı.
Gözlerinde uzun zamandır kimseye güvenmeyen insanların temkinli boşluğu vardı.
“Bebeğiniz için bazı şeyler getirdim.” dedim.