Sınıftaki Yoksul Bir Arkadaşına Ayakkabı Aldıktan Sonra

Müdürün odasının ortasında, yıpranmış gri bir kabanın içinde, başı öne eğik duran o adamı nerede görsem tanırdım. Alnındaki o derin yara izi, omuzlarının o çökük hali... Karşımda duran kişi, tam beş yıl önce yağmurlu bir gecede hatalı sollama yaparak kocamın arabasına çarpan ve onun ölümüne sebep olan adamdı: YılmazMahkemede gözyaşları içinde af dileyişi, hapse giriş anı beynimde şimşek gibi çaktı. Gözlerimden yaşlar boşalırken kapının pervazına tutundum. "Sen... Sen hapisteydin! Benim kocamı, kızımın babasını benden aldın! Hangi yüzle kızımın okuluna gelirsin?!" diye bağırdım, sesim okulun koridorlarında yankılanıyordu.Yılmaz, yüzüme bakmaya bile cesaret edemeden olduğu yere, dizlerinin üzerine çöktü. O kadar bitkin, o kadar yaşlanmış görünüyordu ki, bir zamanlar nefretle hatırladığım o adam gitmiş, yerine adeta bir enkaz gelmişti. Titreyen elleriyle, yanında duran ve içinde Zeynep'in aldığı o yepyeni beyaz spor ayakkabıların olduğu kutuyu bana doğru uzattı.