Sessizliğin Bedeli: Masadaki Boş Sandalye

Bana bir ikinci el bilgisayarı bile “para kolay kazanılmıyor” diye çok gören insanlar, benim varlığım üzerinden servet yapmıştı. Üstelik 18 yaşıma bastığım gün adıma açtıkları sahte kredi kartlarıyla abim Serkan’ın Kadıköy’deki lüks dairesinin peşinatını ödemişlerdi.

Öz annem Leyla’nın arşivden çıkan son mektubunu okuduğumda gözyaşlarımı tutamadım. Annem şöyle yazmıştı: “Kızımı benden uzak tutuyorsunuz ama ona iyi bakın. Ona, sırf bu dünyada var olduğu için kimseden özür dilemek zorunda olmadığını öğretin.”

Oysa Rıza ve Berrin bana 27 yıl boyunca tam olarak bunu öğretmişti: Var olduğum için özür dilemeyi.O akşam Boğaz kenarındaki lüks mekanda 300 elit davetlinin katıldığı görkemli düğün yemeği vardı. Gelin Rüya, öğrendiği gerçekler karşısında iğrenerek yanımda durmayı seçti. Serkan sahneye çıkıp aile değerlerinden ve dürüstlükten bahsettiği sırada Rüya mikrofonu eline aldı.

Dev projeksiyon ekranlarında romantik düğün klibi yerine bir anda banka dökümleri, sahte faturalar ve Serkan’ın babasına attığı “Merve hâlâ fondan habersiz mi? Yeni yatırımlarım için oradan para aktarabilir miyiz?” mesajının ekran görüntüsü belirdi.

Salonda buz gibi bir hava esti. Rüya parmağındaki pırlanta yüzüğü çıkarıp Serkan’ın önüne attı: “Bu tiyatro bitti.”