Evet. Çünkü hayatım boyunca bana ait olmayan bir yük taşımak istemiyorum."
Aylar süren seanslardan sonra dövme büyük ölçüde silindi.
Yerinde hafif izler kaldı.
Emir o izlere bakıp bana şöyle dedi:
"İnsan bazen yaptığı en büyük hatayı silemez. Ama onunla yaşamayı öğrenebilir."
Üniversiteye gitmeden önce havaalanında bana sıkıca sarıldı.
"Biliyor musun anne? Eskiden o dövmenin bana geleceğimi kazandırdığını sanıyordum.""Şimdi ne düşünüyorsun?"
"Geleceğimi bana dövme değil, sonunda gerçeği söyleme cesaretim kazandırdı."
Uçağı havalanırken gözlerim doldu.
O gün anladım ki bir anne olarak oğlumu her hatadan koruyamamıştım.
Ama ona, hiçbir çıkarın insanın onurundan daha değerli olmadığını öğretebilmiştim.
Ve bazen insanın üzerinde kalan en kalıcı iz, derisine işlenen dövme değil; kendisine gerçekten değer verdiğini gösteren insanların sevgisi oluyordu.