Lise aşkımla vedalaşırken

"Bu elbise yıllarca bekleyişimizi temsil etti. Ama artık beklemiyoruz."

Haklıydı.

Elbiseyi dikkatlice kutusuna yerleştirip ilçedeki küçük kent müzesine bağışladık.

Yanına da kısa bir not bıraktık:

"Bazı sözler yıllar geçse de eskimez. Ama onları çalan şey zaman değil, insanların seçimleridir."

Bir ay sonra ağabeyim hayata gözlerini yumdu.

Cenazesine katıldık.

Onu affetmek kolay olmadı.

Belki tamamen affedemedim de.

Ama öfkeyle yaşayacak kadar da genç değildim.

Yalçın elimi tuttu.

"Kaybettiğimiz yılları geri getiremeyiz."

Gözlerimin içine baktı.

"Ama kalan yılları kimsenin elimizden almasına izin vermeyiz."

O gün başımı omzuna yasladım.

Tam elli beş yıl gecikmiş bir hayat başlamıştı.

Ve o an anladım ki, gerçek aşk bazen zamanı yenemez... ama bütün yalanlara rağmen, doğru kalbe sonunda mutlaka geri döner.