Huzurevinde Kalan Varlıklı Bir Dul Adam

Açılış günü yüzlerce yaşlı insan bahçede birlikte çay içiyor, satranç oynuyor, müzik dinliyordu.

Bazıları yıllar sonra ilk kez doğum günü kutluyordu.

Kimileri yeni arkadaşlar edinmişti.

Her köşede kahkahalar yükseliyordu.

Ben ise çınar ağacının altındaki banka oturdum.

Elimde eski satranç takımımız vardı.

Rüzgâr yaprakları hafifçe sallıyordu.

Tam o sırada yanıma huzurevine yeni gelen yaşlı bir bey oturdu.

Gülümseyerek satranç taşlarını gösterdi.

"Oynar mısınız?" diye sordu.

İçimden sıcak bir tebessüm geçti.

Taşları dizmeye başladım.

Gökyüzüne baktım.

Sanki Kemal Bey yine karşımdaki sandalyede oturuyor, her zamanki gibi sessizce gülümsüyordu.

O gün şunu anladım: