Sanki babalarını kandırmışım gibi konuşuyorlardı.
Aylar süren dava başladı.
Mahkemede avukat, Kemal Bey'in yıllar boyunca çektiği videoları izlettirdi.
Videolarda Kemal Bey açıkça şöyle diyordu:
"Bu kararı hiçbir baskı altında vermiyorum. Çocuklarıma servet değil, yıllarca eksik bıraktığım sevgimin pişmanlığını bırakıyorum. Servetimin insanların hayatına umut olmasını istiyorum."
Bir başka videoda ise bana bakarak gülümsüyordu.
"Eğer bir gün bu görüntü izlenirse bilin ki hayatımın en huzurlu yıllarını onun yanında geçirdim."
Salon tamamen sessizleşmişti.
Hakim bile gözlüğünü çıkarıp birkaç saniye başını öne eğdi.
Aylar sonra karar açıklandı.
Mahkeme, vasiyetin tamamen geçerli olduğuna hükmetti.
Çocuklar davayı kaybetti.
Aradan iki yıl geçti.
Kemal Bey'in hayalini kurduğu yaşam merkezi tamamlandı.