Gece saat 02:30’du.

İlk satırlarda Emre’nin babasının evi terk etmesinden sonra yaşadıkları anlatılıyordu. Sonra satırlar değişmeye başladı. “Emre artık sadece benim. Onu benden koparmaya çalışan herkesi kaybedecek.” Bir başka sayfada, yıllar sonra yazılmış şu cümle vardı: “Üniversiteden sonra evlenmek istediğini söyledi. Onu kaybetmemek için hasta numarası yapmam gerekti.” Ellerim buz kesti. Sayfaları çevirmeye devam ettim. Benim adımı gördüğümde kalbim duracak gibi oldu. “Bu kız uygun. Sessiz, kırılgan, yönlendirmesi kolay. Emre’nin normal bir hayat yaşadığına herkesi inandırmak için işe yarar.” Defter elimden düşecek gibi oldu. Demek başından beri seçilmiştim.