Düğünümde Büyükannemin Gelinliğini Giymek İstedim…

Hem anne hem baba oldu bana. Okul gösterilerimde en ön sırada oturdu, hastalandığımda başucumda sabahladı, üniversiteyi kazandığım gün gözyaşlarını gizlemeye çalıştı. Büyüyüp başka bir şehre taşındığımda bile her hafta sonu yanına gittim. Küçük mutfağında çay içer, geçmişten konuşurduk.

Erkek arkadaşım evlenme teklif ettiğinde ilk aradığım kişi oydu. Telefonda ağladığını hâlâ hatırlıyorum. “Dedeni bugün daha çok özledim,” demişti. “Sen gelin olurken yanında olmayı çok istiyorduk.”

Ama o günü göremedi. Düğüne birkaç ay kala kalp yetmezliğinden vefat etti. Hayatımda ilk kez gerçekten yalnız hissettim. Sanki köklerim sökülmüştü.

Cenazeden sonra evini toplamak için tekrar gittim. Dolabını açtığımda naftalin kokusu yüzüme çarptı. En arka köşede özenle saklanmış bir bohça vardı. Açtığımda gelinliğini gördüm. Dantelleri sararmıştı ama hâlâ zarifti. Parmaklarımı kumaşın üzerinde gezdirirken onu genç bir gelin olarak hayal ettim.

O an karar verdim. Düğünümde onun gelinliğini giyecektim.