Babam beni komada olan bir milyarderle evlendirdi

Dürüst olmak gerekirse, varlığımdan bile haberi olmayan bir adamla konuşarak neden nefesimi boşa harcadığımı bile bilmiyorum,” diye ekledim, küçük bir sandalyeyi yatağa doğru çekerek.

Oturduğumda, tüm ayın duygusal yorgunluğu nihayet beni ele geçirdi ve cesur tavrımı sürdürme çabasından vazgeçtim.

“Annem iki uzun yıl önce vefat etti,” diye fısıldadım, aniden üzerime çöken bir keder dalgasıyla. “Ve eğer hayatta olsaydı ve bu gösteriyi görseydi, bugün yaptıklarımı kesinlikle hor görürdü.”

Son kelimeyi söylerken sesim titredi ve tüm sabah boyunca tutmaya çalıştığım sıcak gözyaşları yüzümden aşağı akmaya başladı.

“Bu görücü usulü evliliği istemedim, Christopher,” diye hıçkıra hıçkıra ağladım, titreyen ellerime yüzümü gömerek.

“Babamı borçlu olduğu kişilerden nasıl kurtaracağımı başka türlü bilmiyordum ve geriye kalan her şeyimizi kaybetmekten son derece korkuyordum.”

Zarif oda tamamen sessiz kaldı, klasik müzik arka planda yatıştırıcı melodisini çalmaya devam etti.

Tam gözlerimi silip kendimi toparlayacakken, kolumda garip bir his duydum.

Öyle küçük ve ince bir hareketti ki, zihnimin bana acımasız oyunlar oynadığını sandım.

Donakaldım, nefesim boğazımda düğümlendi ve ellerimi yavaşça indirip parmaklarına baktım.

Christopher’ın sol eli yatağın üzerinde düz bir şekilde duruyordu ve işaret parmağının birkaç milimetre kadar hareket ettiği inkar edilemezdi.

Kalbim adeta durmuştu ve soluk tenine bakakalmıştım, tek bir nefesimin bile o anı mahvedebileceğinden dehşete kapılmıştım.

Ardından, dokuz ay önce geçirdiği korkunç kazadan bu yana ilk kez Christopher Harrington’ın koyu renkli kirpikleri şiddetli bir şekilde seğirdi.Göz kapakları titremeye başladı, yavaşça aralanarak tavana odaklanmakta zorlanan, yoğun ve şaşkın gri gözleri ortaya çıkardı.

Koridordaki sağlık görevlilerine bağırmak için ağzımı bile açamadan, solgun dudakları çok hafifçe aralandı.

Boğazından zorla hava geçirdi ve tek, hırıltılı bir cümle fısıldadı; bu cümle damarlarımdaki kanın buz kesmesine neden oldu.

“Bradley’e güvenme,” diye fısıldadı, sesi kırık camın betona sürtünmesi gibiydi.

Bölüm 2: Kırmızı Işık
Uyarı o kadar inanılmaz derecede silikti ki, korkunç bir an için, kendi paniğimin bu kelimeleri tamamen uydurduğuna gerçekten inandım.

Yatağın korkuluğuna yaslandım, kalbim göğüs kafesimde kapana kısılmış bir kuş gibi çarpıyordu, onun gri gözlerine bakıyordum. Christopher’ın bakışları yoğun bir sisle örtülüydü, yine de göz bebeklerinin derinliklerinde inkar edilemez bir umutsuzluk kıvılcımı yanıyordu.

“Christopher?” diye fısıldadım, sesim o kadar titriyordu ki, kalp monitörünün uğultusunun üzerinde isim zar zor duyulabiliyordu.

Başını çevirmedi ama gözleri hafifçe yana kaydı ve korkutucu bir yoğunlukla yüzüme kilitlendi.

Kısa ve acı dolu bir bakıştı, ama bilincinin geçmişinin yıkımından kurtulduğunu doğrulamak için fazlasıyla yeterliydi.

Komodinin üzerindeki plastik çağrı düğmesine uzanırken elim şiddetle titriyordu, uzmanları çağırmak için can atıyordum.

Baş parmağım plastik tetiğe temas etmeden önce, Christopher’ın parmakları kolumun kenarına güçsüzce dolandı.

Tutuşun neredeyse hiç fiziksel gücü yoktu, ancak hareketin saf kasıtlılığı beni anında dondurdu.Doktorları aramamı istemiyor musunuz?” diye sordum, sesimi olabildiğince alçak tutarak.

Gözlerini bir kez kapattı; bu, soruma sessiz bir onay niteliğinde, kasıtlı ve yavaş bir hareketti.

“Neden?” diye fısıldadım, yüzüne o kadar yaklaştım ki birkaç saç telim soluk yanağına değdi.

Kuru dudakları bir kez daha aralandı ve boğazından çıkan o mikroskobik sesi yakalamak için vücudumdaki her siniri gerdim.

“Kamera,” diye fısıldadı, derin yorgunluğun onu tekrar dibe çekme tehdidine karşı ses telleri geriliyordu.

Aniden, buz gibi bir soğukluk tüm omurgam boyunca yayıldı ve yatağa kaskatı kesildim.

Yavaşça başımı kaldırıp güneş ışığıyla aydınlanan odanın her santimetrekaresini incelemeye başlarken kendimi sakin kalmaya zorladım.

Gözlerim porselen orkide vazosunun üzerinden, şık gümüş hoparlörlerin yanından geçti ve duvara yüksekçe monte edilmiş antika maun saate takıldı.

Saatin kadranındaki karmaşık altın oymaların arasına gizlenmiş, daha önce tamamen gözden kaçırdığım minik, yansıtıcı bir cam mercek vardı.

Birileri, Christopher’ın özel sığınağının canlı yayınını doğrudan bilinmeyen bir cihaza aktarıyordu.

Boğazımda yükselen acı korku tadını yuttum ve kendimi sandalyeye geri yaslanmaya zorladım, bilerek gelinliğimin dantellerini düzelttim.

Yas tutan, bunalmış bir gelin rolünü mükemmel bir şekilde oynadım; başımı eğip yanaklarımı sildim, sanki beni göremeyen bir koca için ağlıyormuşum gibi.

Gözümün ucuyla, Christopher’ın göz kapaklarının, uyanmanın getirdiği muazzam ağırlığa teslim olurken yavaşça kapandığını izledim.

Sadece beş saniye sonra, ağır meşe kapı tek bir uyarı sesi bile çıkarmadan ardına kadar açıldı.

Bradley Harrington odaya girdi, ellerini gelişigüzel pantolon ceplerine soktu ve dudaklarında kendini beğenmiş bir gülümseme vardı.

“Vay canına,” diye mırıldandı Bradley, çizmelerinin cilalı ahşap zeminde çıkardığı keskin tıkırtıyla. “Madeline, bu göz alıcı yeni rolüne şimdiden alıştın mı?”

Kanım dondu ama zoraki göz yaşlarıyla dolu bir gülümsemeyle ayağa kalkıp onunla yüzleştim.

“Sadece kendimi ona tanıtmaya çalışıyordum,” diye yanıtladım, ellerimin titrediğini görmesin diye onları arkamda saklayarak.Bradley yatağın diğer tarafına doğru yürüdü, hesapçı bakışları Christopher’ın yüzüne kaydıktan sonra tekrar bana döndü.

“İnsanlar onun gibi hastalarda bunu oldukça sık yapıyorlar,” diye belirtti, müzik çaların ayarlarını umursamazca değiştirirken. “Sanırım bu, yaşayanların bir bitkisel hayata bakmaktan duydukları rahatsızlığı biraz olsun azaltıyor.”

“O bir bitkisel hayatta değil, Bradley,” dedim, kendimi savunan bu sözler, engelleyemeden ağzımdan döküldü.

Gülümsemesi son derece yırtıcı bir ifadeye büründü ve yatağın benim bulunduğum tarafına doğru bir adım daha yaklaştı.

“Hayır,” diye fısıldadı, gözleri kısılıp ince bir çizgiye dönüşmüştü. “Sanırım henüz tamamen ölmedim.”

Aramızda asılı kalan dile getirilmeyen tehdit, odadaki kalan sıcaklığı da boğarak havayı ağır bir şekilde boğdu.

Duruşumu düzelttim, onun yoğun bakışları altında dizlerimin bükülmemesi için elimden gelen her şeyi yaptım.

“Bu odaya kapıyı çalmadan girmenizin belirli bir sebebi var mı, yoksa sadece temel görgü kurallarından mı yoksunsunuz?” diye sordum.

Bradley, benim cesaret gösterme çabamdan belli ki eğlenmiş bir şekilde, hafif ve keyifli bir kıkırdama çıkardı.

“Kuzenimin güzel yeni gelininin bu malikanenin işleyiş kurallarını tamamen anlamasını sağlamak istedim sadece,” dedi.