annemiz bebeğimizi dünyaya getirdi

Bu sarsıcı hikayenin devamını, istediğin isim ve yerelleştirme kurallarına göre merak uyandırıcı ve akıcı bir dille Türkçeye çevirdim:

Anneliğimi Kimse Sorgulayamaz
Sonra fısıldadı: “Bu olamaz…” İçim çekildi. “Ne olamaz?” Korku dolu gözlerle bana baktı. “Hemen Seda’yı ara!” Ona bakakaldım. “Kerem, ne oldu? Neden?” Küçük banyoda sesi keskin ve yüksek çıktı: “Lara‘yı bu halde tutamayız. Yapamayız. Sırtına bak!”

Söyledikleri hiçbir anlam ifade etmiyordu. Yaklaştım ve eğildim. Kerem’in odaklandığı o izi gördüğümde gözlerim yaşlarla doldu. “Hayır… Allahım hayır. Bu olamaz!” diye çığlık attım, sesim duvarlarda yankılandı. “Zavallı bebeğim, sana ne yaptılar?”

Doğum anını parça parça hatırlıyordum. O an odada değildik. Telefon geç gelmişti. Seda saatlerdir Ankara Şehir Hastanesi’nde doğumhanedeydi. Bir hemşire bizi arayıp bebeğin gelmek üzere olduğunu söylediğinde yola koyulmuştuk. Hastaneye vardığımızda ise beklememiz gerektiği söylenmişti.