Ben ise arkalarından yürürken başka bir şey düşünüyordum. Gençlik, güzellik ve kusursuz bir görünüş zamanla mutlaka değişiyordu. Ama insanın sevdiği kişiye yıllar sonra bile aynı hayranlıkla bakabilmesi, hiçbir zaman yaşlanmıyordu. O gün annem belki aynada hâlâ kırışıklıklarını görmeye devam edecekti. Ama artık biliyordu ki babam, onun yüzündeki yılları değil; birlikte yaşadıkları ömrü görüyordu. Ve bazen bir evliliği ayakta tutan şey, büyük sürprizler ya da pahalı hediyeler değil; kalabalık bir uçağın içinde, herkesin önünde "Ben seni seçiyorum." diyebilecek kadar cesur olmaktı.