10 saat sürecek uçuşumuzda, 22 yaşında

Babam emniyet kemeri ışığı yanmasına rağmen ayağa kalkınca önce kabin görevlisi ona doğru yürüdü. "Efendim, lütfen yerinize oturun," dedi nazik ama kararlı bir sesle. Babam başını salladı. "Sadece oturduğum yeri değiştirmem gerekiyor." Görevli önce şaşırdı, sonra anneme baktı. Annemin gözleri dolmuş, dudakları titriyordu. Yanındaki genç kız ise sanki hiçbir şey olmamış gibi telefonunda bir şeylerle ilgileniyordu. Babam görevliye sessizce bir şey söyledi. Birkaç dakika sonra görevli arka tarafa geldi ve bana yaklaştı. "Beyefendi, eşinizle birlikte ön taraftaki boş koltuklardan birine geçebilir misiniz? Babanız yerinizi almak istiyor." Ben ne olduğunu anlayamadan eşimle birlikte eşyalarımızı topladık. Babam bizim koltuğumuza geçti, annem de onun yanına oturdu. Genç kız ise artık tek başına kalmıştı.