19 yaşında hamile kaldığı için ailesi onu evden kovmuştu, ancak 10 yıl sonra oğluyla geri döndü ve tek bir cümle tüm aileyi yerle bir etti.

Gözleri Owen’a iliştiğinde ise nefesi kesildi.

Kimse konuşmadı.

Owen annesinin biraz gerisinde kaldı.

Hannah yavaşça derin bir nefes aldı.

“Size gerçeği anlatmaya geldim.”

Frank çenesini sıktı.

“On yıl sonra mı?”

Hannah klasörden eski bir fotoğraf çıkardı.

Resimde, mühendis bareti takmış, gülümseyen genç bir adam, Frank’in tüm hayatını geçirdiği fabrikanın önünde Frank’in yanında duruyordu.

Diane ağzını kapattı.

Frank geriye doğru sendeledi.

Hannah fotoğrafı masanın üzerine koydu.

Arka yüzünde, titrek bir el yazısıyla tek bir cümle yazılıydı:

“Babanız bizi kurtarmaya çalıştı.”

Frank titremeye başladı.

Owen ise bunların hiçbirini anlayamayarak sordu:

“Anne… o adam benim babam mı?”Hannah’ın dizleri titremeye başladı.

On yıldır o anı hayal ediyordu.

O, sessizce ağlayarak, bulaşık yıkarken, otobüs beklerken ve bebek bezi için para sayarken bu şarkıyı prova etmişti.

Ama Owen’ın bu soruyu büyükanne ve büyükbabasının önünde sormasını hiçbir şey beklemiyordu.

Frank gözlerini fotoğraftan ayıramıyordu.

Diane sessizce ağladı.

“Evet, tatlım,” dedi Hannah, Owen’ın önünde diz çökerek. “Adı Caleb Morris’ti. Ve evet, o senin babandı.”

Owen yutkundu.

“Benden haberi var mıydı?”

Hannah bir an gözlerini kapattı.

Hayır. Ona söylemeden önce ortadan kayboldu.

Frank sandalyenin arkasına sıkıca tutundu.

“Caleb Morris…”

Sesi, sanki çoktan ölmüş birinin adını söylüyormuş gibiydi.

“Onu tanıyordun,” dedi Hannah.

“Fabrikada stajyerdi,” diye mırıldandı Frank. “Zeki bir çocuktu. Ama inanılmaz inatçıydı.”

Diane kocasına baktı.