Yara izlerimi asla görmesin diye

Annem ve babam o zamanlar zaten hayatta değildi. Bir süre teyzemiz bize baktı, sonra o da vefat edince on sekiz yaşındaki Leyla, hiç istemediği bir hayatın içine adım atmak ve benim için her şey olmak zorunda kaldı. O gün ambulansın peşinden koşan da, iyileşme sürecimin her bir sessiz aşağılanmasında yanımda oturan da oydu.

Ablam düğün günümde karşımda durdu ve yumuşak bir sesle sordu: “Hazır mısın?”


Gözlerimi sildim ve başımı salladım. Sonra, hayatımı değiştiren adama doğru yürüdüm…