O sekiz yaşındayken yaşanan

Yerel gazeteler onlardan bahsetti, televizyonlarda hikâyeleri anlatıldı. Onların hayatı, bir insanın değerinin görünüşüyle değil, başkaları için yaptığı şeylerle ölçüldüğünün bir örneği oldu.

Bir gün baba, kızı hakkında büyük bir haber programı izledi.

Ekranda kızı protezini güvenle kullanarak çalışıyor, öğrencilerine gülümsüyor ve yeni bir hayata başlamalarına yardım ettiği onlarca insanın teşekkürlerini kabul ediyordu.Yanında kocası duruyordu — hâlâ aynı kısa boylu, sakin ve iyi kalpli insandı. Karısına öyle büyük bir gururla bakıyordu ki, bu bakışı taklit etmek mümkün değildi.

Baba uzun süre sessiz kaldı ve ardından yıllar sonra ilk kez onların yanına gitti.

Kırgınlık ve soğuklukla karşılaşacağını düşünüyordu.

Ama kızı kapıyı sakince açtı.Senden af dilemeye geldim, — dedi baba sessizce. — Hayatım boyunca sadece yaralarını gördüm ve nasıl güçlü bir insan olduğunu fark edemedim.

Kızı birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra gülümsedi.

— Bu yaralar bana yaşamaktan korkmamayı öğretti. Ve senin değersiz gördüğün bu insan bana mutlu olmayı öğretti.