köyden sıradan bir sütçü kızla evlenmeye zorladı; ancak üç ay sonra yanlarına gelen baba, gördükleri karşısında tam bir şok yaşadı

Aradan tam üç ay geçti. Orhan Bey, oğlunun perişan halini görmek ve onu eve geri götürmek amacıyla köye gitti. Kafasında canlandırdığı sahne; kir pas içinde, mutsuz ve hayata küsmüş bir gençti. Fakat köy evinin bahçesine girdiğinde gözlerine inanamadı. O her şeyden tiksinen, kibirli Kerem, üzerinde eski kıyafetlerle bahçede çalışıyor ve neşeyle kahkahalar atıyordu. O an babasını fark eden Kerem’in yüzünde ne bir pişmanlık ne de bir öfke vardı.

Babasını içeri davet eden Kerem, Bahar’ın elini sıkıca tutarak gururla bir haber verdi: “Baba, hayatımda ilk kez kendimi bir yere ait hissediyorum. Bahar ile çok mutluyuz ve bir bebek bekliyoruz.” Orhan Bey adeta donup kalmıştı. Eskiden hayvan kokusundan nefret eden, insanları küçümseyen oğlu gitmiş; yerine ayakları yere sağlam basan, sorumluluk sahibi ve huzurlu bir adam gelmişti. Kerem, eski lüks hayatına dönmek istemediğini, gerçek mutluluğu bu küçük evde bulduğunu söyledi.

Orhan Bey, oğlunu cezalandırmak ve ona hayatın zorluklarını göstermek isterken, aslında ona paranın asla satın alamayacağı bir hazineyi, yani samimi bir sevgiyi ve huzuru hediye ettiğini fark etti. Kibirli bir mirasyediden onurlu bir aile babasına dönüşen oğluna bakarken, hayatta en büyük zenginliğin banka hesapları değil, insanın ruhundaki dinginlik olduğunu anladı. Gözleri dolarak oğluna sarıldı ve verdiği dersin beklediğinden çok daha güzel bir meyve verdiğini gördü.