Kocam, hamileliğim yüzünden

Şunu demek istiyorum..." dedi annesi. "Bu ayın sonunda sözleşme yenileniyor. Eğer gelinim isterse bu evde kalacak. Sen ise başka bir yer bulacaksın."

Murat bana döndü.

"Sen annemi bana karşı mı doldurdun?"

Başımı iki yana salladım.

"Hayır."

"Sadece gerçeği anlattım."

Nermin Hanım sertçe araya girdi.

"Gerçekleri duymaya alışık değilsin galiba."

Murat sinirle mutfağa yürüdü.

"Siz ikiniz delirmişsiniz."

Annesi onu durdurmadı.

Sadece sessizce salondaki koltuğa oturdu.

"Deliren biri varsa, o da karısını insan yerine koymayan oğlum."

O gece ilk kez ben yatağa uzandım.

Nermin Hanım benimle kaldı.

Murat ise gerçekten kamp yatağını salona açtı.

Sabaha kadar ne televizyon açıldı ne de kimse konuştu.

Ertesi gün Murat hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalıştı.

"Bence artık bu konuyu kapatalım."

Ben kahvaltı masasındaki çayımı karıştırırken ilk kez gözlerinin içine baktım.

"Hayır."

Şaşırdı.

"Ne demek hayır?"

"Bu konu kapanmayacak."

"Annem seni doldurmuş."

Bu kez cevap veren ben değildim.

Nermin Hanım oldu.