Kocam, hamileliğim yüzünden
Kocam, hamileliğim yüzünden geceleri rahat uyuyamadığını söyleyerek beni her gece arabada yatmaya zorladı. Haftalarca buna katlandım... Ta ki kayınvalidem beni otoparkta görünce oğluna hayatının dersini verene kadar.
Otuz dördüncü haftama girmiştim.
Ayaklarım şişmişti.
Sırtım gün boyu sızlıyor, geceleri ise bebeğimizin tekmeleri yüzünden neredeyse hiç uyuyamıyordum.
Bir gece yine sabaha karşı dönüp dururken eşim Murat yatağından öfkeyle kalktı.
"Yeter artık!" diye bağırdı.
"Ne olur biraz sabret..." diyebildim.
Ama sözümü bile bitirmeme izin vermedi.
Araba anahtarlarını yatağın üzerine fırlattı.
"Git arabada uyu. Ben yarın işe gideceğim."
Sekiz aylık hamile olduğumu hatırlattığımda ise yüzü bile değişmedi.
"Bu evi ben geçindiriyorum. Dinlenmeye ihtiyacım var."
Ertesi sabah pişman olacağını düşündüm.
Olmadı.
O gece yine arabaya indim.
Sonraki gece de...
Ve ondan sonraki...
Her sabah saat altı buçukta telefonuma tek satırlık aynı mesaj düşüyordu.
"Artık eve çıkabilirsin."
Tam kırk gece boyunca arabamın arka koltuğu yatağım oldu.
Geçen cuma gecesi ise otoparka giren farlar bütün hayatımı değiştirdi.
Camımı çalan kişi kayınvalidemdi.
Beni battaniyeye sarılmış halde görünce yüzündeki ifade bir anda değişti.
Neden arabada olduğumu sordu.
Bu kez susamadım.
Her şeyi anlattım.
Sessizce ağladı.
Sonra hiçbir şey söylemeden arabasına bindi.
Yaklaşık on beş dakika sonra elinde kahverengi kâğıda sarılmış uzun bir paketle geri döndü.
"Benimle gel." dedi.
Birlikte daireye çıktık.
Kapıyı açan Murat annesini görünce gülümsedi.
Ama paketi açtığı an yüzündeki bütün renk kayboldu.
Paketi elinden düşürdü.
"Anne..." dedi titreyerek.
"Sen... bunu gerçekten yaptın mı?"
Kayınvalidem ise cebinden ikinci bir zarf çıkarıp masaya bıraktı.
"Hayır oğlum..." dedi.
"Asıl sürpriz daha yeni başlıyor." Hikayenin tamamı ilk yorumda ��
Reklamlar
05 Temmuz 2026
Reklamlar
