Kızım, mezuniyet töreninde beni değil, okulun hademesini seçti;

Eşimin ölümünün üzerinden yıllar geçmişti.

Ben onun doğum sırasında her şeyin aniden kötüleştiğini sanıyordum.

Ama mektup başka bir şey söylüyordu.

“Beren doğduktan sonra onu göremeyeceğimi düşündüm. Bu yüzden Nihat Bey’den bir iyilik istedim.”

Başımı kaldırıp Nihat Bey’e baktım.

O da gözlerini yere indirdi.

“Onu okulda bulduğunuzda, kızımızın babasına söylemediği bazı şeyleri size anlatmasını istedim. Çünkü bazı gerçekleri ben anlatamazsam, bir gün onun anlatmasını isteyecektim.”

Kalabalığın arasından hafif bir şaşkınlık sesi yükseldi.

Nihat Bey devam etti.

“Beren’in babası iyi bir adamdır. Kızımızı tek başına büyütecek kadar güçlüdür. Ama onun bir gün kendisini yetersiz hissedeceğinden korkuyorum. Çünkü ben yokken, bütün yükü omuzlarında taşıyacak.”

Gözyaşlarımı artık tutamıyordum.

Mektubun devamında eşim, yıllar boyunca benim fark etmediğim bir şeyi anlatıyordu.

Nihat Bey’in aslında sadece okulun hademesi olmadığını öğrenmiştim.

Eşim, gençliğinden beri onun ailesini tanıyordu.

Nihat Bey, eşimin babasının eski bir arkadaşıydı.