İbretilıl okunması gerekir

Günler içinde Cem tutuklandı—taksirle öldürme, aile içi şiddet, delil karartma. Manşetler buna “merdiven trajedisi” dedi; sanki kurguymuş gibi. Rüya bir gecede internetten silindi.

Duruşmada, savcılığın arkasında oturdum; Lale’nin alyansı boynumda bir zincire asılıydı. Cem, kelepçelerle ve turuncu tulumla içeri alındı. Artık güçlü görünmüyordu—yalnızca küçük.

Yanımdan geçerken tısladı:

“Emine, onlara söyle. Niyetim—”

Ayağa kalktım; sesim titriyordu ama kararlıydı.

“Kız kardeşimin cenazesine metresinle geldin,” dedim. “Bunun her kısmını bilerek yaptın.”

Gözlerini kaçırdı.

Aylar sonra vakıf resmen sonuçlandı. Miras alacak bir çocuk yoktu, bu yüzden her şey Lale’nin planladığı gibi bana geçti. Kendimi şanslı hissetmedim. Sanki her lira, onun hayatının ağırlığını taşıyordu.

Lale’nin evine taşındım ve değiştirdim. Aşınmış merdiven boşluğunu boyadım, daha aydınlık ışıklar taktım ve kullanılmayan bebek odasını güvenli bir alana dönüştürdüm—barınaklardan gelen kadınların yardım, tavsiye ya da sadece inanılmak için gelebileceği bir yer.