Her gün bir kadın 60 kilo et satın alıyordu…

Yıllarca oğlunun yokluğunu doldurmak için hayvanları kurtarmıştı. Sonunda anladı ki bazı insanlar hayatımızdan ayrılır, fakat sevgileri tamamen kaybolmaz. Bazen bir başkasının hayatına dokunarak yaşamaya devam eder.

O günden sonra köyde kimse Nermin'i “her gün altmış kilo et alan tuhaf kadın” diye anmadı.Herkes ona başka bir isim verdi:

Hayat kurtaran kadın.

Ve Nermin, oğlunun hatırasını yaşatmanın en güzel yolunun geçmişe tutunmak değil, onun dünyaya bıraktığı iyiliği çoğaltmak olduğunu sonunda öğrenmişti