Boşanma protokolüyle evin mülkiyeti anneme geçti. Babam evden tamamen çıkarıldı ve kulis olarak kullandığı depoda yaşamaya başladı. Annemin yaşadığı alana giden yola tamamen bağımsız bir kapı ve çit ördük.
Aylar içinde annemin dikiş atölyesi büyüdü. Kendi kazandığı parayla ilk kez alışverişe çıktığında gözlerindeki o gururu görmek her şeye değerdi. Amcam borcunu yasal yollarla yapılandırarak babamın vesayetinden kurtuldu.
Bir yıl sonra, ailemizin yıkıldığını sandığımız o evde huzurla akşam yemeği yiyorduk. Gerçekler ailemizi yıkmamıştı; ailemizi yıkan şey babamın bencilliği ve bizim koruma kılıfı altında sürdürdüğümüz sessizliğimizdi. Annem kendi kapısını kilitlediği, kendi parasını kazandığı ve kendi kararlarını aldığı yeni hayatında ilk kez gerçekten nefes alıyordu.