Annem Öldükten Sonra Beni Büyüten Üvey Babamın

Peki Orhan bunu neden benden saklamıştı? Babam neden cinayetten değil de sıradan bir taksirli trafik kazasından yargılanıp kısa süre sonra serbest kalmıştı?

Cevabı, Orhan'ın kutunun dibine bıraktığı mektup veriyordu. Gözyaşlarım kağıdı ıslatırken babamın şu satırlarını okudum:

"Canım kızım, annenin katilinin kim olduğunu en başından beri biliyordum. O gece dünyam başıma yıkıldı. O adamı kendi ellerimle öldürmek, adalete teslim etmek için yanıp tutuştum. Ama polis merkezinde karşıma korkunç bir gerçek çıktı. Ben senin sadece üvey babandım. Kan bağımız yoktu, yasal bir hakkım yoktu. O adam hapishaneden bana bir avukat gönderdi. Eğer kazanın kasıtlı olduğunu, anneni takip edip öldürdüğünü kanıtlarsam, hapisten çıksa bile benim velayetimi alacağını, seni yetimhanelere sürükleyeceğini söyledi. Ama eğer susarsam... Eğer annenin ölümünün sıradan bir 'kırmızı ışık kazası' olarak kayıtlara geçmesine izin verirsem, bütün ebeveynlik haklarından feragat edip seni bana bırakacağını, hayatımızdan sonsuza dek çıkacağını vaat etti."

Mektubun son satırlarına geldiğimde hıçkırıklarımı tutamıyordum.

"Karşımda iki seçenek vardı yavrum. Ya annenin intikamını alıp o adamı çürütecek ama seni o canavarın insafına terk edecektim... Ya da katilin serbest kalmasına göz yumup, ruhumu şeytana satacak, ama seni kendi kızım olarak, sevgiyle ve güvenle büyütebilecektim. Ben seni seçtim kızım. Kendi vicdanımın yıllarca kanamasına göz yumdum, sırf senin dizlerin kanadığında yanında olabileyim diye. O adamı serbest bıraktığım için kendimden hep nefret ettim ama senin gülüşünü gördüğüm her bir gün, bu günaha değdiğini bildim."

Elimdeki mektup dizlerimin üzerine düştü. O an, cenazede yanıma yaklaşan o yaşlı, yabancı adamın aslında kim olduğunu dehşet verici bir netlikle anladım. O adam, Orhan'ın ölmesini bekleyen, yıllar sonra zehrini akıtmak ve benim içimdeki baba figürünü yıkmak için geri dönen biyolojik babamdı. Bana o çekmeceyi söyleyerek, Orhan'dan nefret etmemi amaçlamıştı.

Ama büyük bir yanılgı içindeydi. Çekmeceyi yavaşça kapattım ve ayağa kalktım. Orhan, annemin intikamını alamamış olabilirdi ama o, bir çocuğun hayatını kurtarmak için kendi ruhunu feda eden gerçek bir kahramandı. Biyolojik babam bana sadece karanlık ve ölüm vermişti; Orhan ise o karanlığı elleriyle parçalayıp bana bir hayat hediye etmişti. Garajın tozlu penceresinden sızan ikindi güneşine bakarken gülümsedim. Biyolojik babamın o iğrenç oyunu işe yaramamıştı; çünkü o kasa bana sadece acıyı değil, bir adamın bir çocuğu ne kadar devasa, ne kadar limitsiz bir güçle sevebileceğini kanıtlamıştı. Orhan her zaman benim gerçek babam olmuştu ve sonsuza dek öyle kalacaktı.