4 YAŞINDA BİR KIZ ÇOCUĞU EVLAT EDİNDİK

Karım Leyla ile uzun ömürlü çocuk sahibi olma özelliği sunmaktadır. Başarısız olduğunda, sahiplenme ortamı ortaya çıktı. Bu fikir ikimize de çok doğru gelmişti. Aylarca süren bekleyişin ardından Ada ile tanıştık; Henüz bebekken koruyucu aile sistemine girmiş, pırıl pırıl gözleri olan 4 yaşında bir kız çocuğuydu. Havvanın geldiği ilk günden itibaren bizim simsıkı kaldığımız; Henüz resmi işlemlerden bile bize “Anne” ve “Baba” demeye başladı.

Ancak onu eve getirmemizden tam bir ay sonra, işten eve geldiğimde Ada koşarak yanıma geldi ve minik kollarıyla bir araya gelmeleri yapıldı. Sesi titriyordu. “Gitmek istemiyorum” dedi. Şaşkınlıkla önünde diz çöktüm. “Nereye devam ederim?” Dudakları titredi, gözler doldu. “Bir daha yaşamak istemiyorum.Seninle ve annemle kalmak istiyorum.” İçimi buz gibi bir ürperti kapladı. Saçlarını okşayarak, “Böyle bir şey olmayacak” diye söz verdim. Ama o sırada koridorda Leyla belirdi; yüzü bembeyazdı ve bakışları okunmaz bir haldeydi. “Konuşmamız lazım,” dedi soğuk bir sesle.

Ada'yı, her şey yolunda giderken, artışları değişerek küçülttüm. Burnunu çekerek gitti ama minik kalbinin korkuyla çarpabildiğini hissedebiliyordum. Odasının kapısı kapandı Leyla bana döndü, çenesi kaskatı kesildi. “Onu geri vermeliyiz.” Kulaklarıma inanamadım. "Hayır mı?" diye kekeleydim. Bana asıl sebebini açıkladığım, çıkışın içinde bir adım geri çekildim.