12 YAŞINDAKİ KIZIM,

"Leyla her zaman kalbinin sesini dinleyecektir." Melek’in annesi odayı geçip yanıma çöktü. "Ben Ceyda," dedi usulca. "Ve... teşekkür ederim. Kızına nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum." Zorlukla yutkundum. "Bizim ailemiz de kanserle savaştı. Leyla babasının başına gelen her şeyi gördü. İnsanlara neye mal olduğunu biliyor." Ceyda’nın yüzü buruştu. Leyla utancından pembeleşti. "Sadece Melek’in artık öğle yemeklerinde tuvalette saklanmasını istemedim." Melek ona baktı. "O tuvaletten nefret ediyorum," dedi. "Biliyorum Melek," dedi Leyla. "Bizim ailemiz de kanserle savaştı."

Sonra adamlar birbiri ardına konuşmaya başladılar; Caner’in vardiyaları nasıl devraldığını, Leyla’nın çizimlerini dolabında sakladığını, benim yaptığım kekleri işe götürüp kendisi yapmış gibi davrandığını anlattılar. "O adam hayatta kek yapamazdı," dedim. "Biliyorduk," dedi Mahmut. "Yalanına saygı duyuyorduk." Sonra Leyla sordu, "Benden çok bahseder miydi?" Lütfü önce cevap verdi. "Her gün." "Çok hastalandığında bile mi?" "Özellikle o zaman." Melek uzanıp Leyla’nın elini tuttu. "O adam hayatta kek yapamazdı." Cenazeden beri ilk kez, keder kilitli bir oda gibi hissettirmiyordu. Açılan bir kapı gibi hissettiriyordu. Ayağa kalktım ve yüzümü sildim. "Pekala," dedim. "Leyla’yı bir iyilik maskotuna çevirmeyeceğiz." Sonra Müdür Bey’e baktım. "Ama bu okul, bir ofiste on dakika ağlayıp yoluna devam etmekten fazlasını yapacak. Melek’in hastalığı gerilemiş olabilir ama yaraları taze. O çocukların ceza alması gerekiyor ve buradaki her çocuğun, onun başına gelenlerin önemli olduğunu öğrenmesi gerekiyor." Dikleşti. "Aileleri yolda, inceleme bitene kadar çocuklar tüm faaliyetlerden uzaklaştırıldı. Ve daha büyük bir şey başlatacağız." "O çocukların ceza alması gerekiyor."

Başımı salladım. "Güzel." Ceyda’ya baktım. "Eğer sizin için de uygunsa, fon Caner’in adıyla kalacak." Mendilini ağzına bastırıp başıyla onayladı. "Onur duyarım." Leyla bana bakakaldı. "Babam gibi konuşuyorsun." Bu söz tam kalbime saplandı. "Babam gibi konuşuyorsun."