10 Yıllık İlişkimizin Ardından Tek Bir Soru Sordum… Aldığım Cevap Değil, Yıllardır Herkese Hakkımda Söylediği Yalan Hayatımı Değiştirdi

On yıl boyunca aynı evi paylaşmış, ortak hesap kullanmış, birlikte gelecek planları kurmuş ve çevremizdeki herkes tarafından evli bir çift gibi görülmüştük. Benim adım Zeynep, birlikte olduğum adamın adı ise Murattı. Herkes ona “eşin” diye hitap ediyor, o da bunu hiçbir zaman düzeltme gereği duymuyordu. Ben de yıllar geçtikçe bunun bir gün resmiyete döküleceğine inanıyordum.

Evlilik konusunu yıllar içinde birkaç kez açmıştım. Asla baskı kurmadım, asla ültimatom vermedim. Sadece on yılın ardından bunun doğal bir adım olduğunu düşündüğümü söyledim. Murat ise her defasında konuyu değiştirdi. Bazen düğünlerin pahalı olduğundan söz etti, bazen de “Kâğıt parçası bizim sevgimizi değiştirmez.” diyerek geçiştirdi.

Onuncu yıl dönümümüzde beni şık bir restorana davet ettiğinde içimde yeniden umut doğdu. Ortam oldukça romantikti. Güzel bir akşam yemeği yedik, özel bir şarap açtırdı. Her şey yolunda gidiyordu. Ben de yıllardır içimde tuttuğum soruyu bir kez daha sordum.

“Artık bunu resmileştirmenin zamanı gelmedi mi? Küçük bir nikâh bile bana yeter.”

Murat’ın yüzü bir anda değişti.

Soğuk bir gülümsemeyle arkasına yaslandı.

“Evlilik tamamen gereksiz bir şey. Eğer kendini güvende hissetmek için resmî bir belgeye ihtiyaç duyuyorsan, bu senin sorunun.”

Söylediği sözlerden çok, bana bakışındaki küçümseme canımı acıttı.

Yemek sessizce bitti. Eve döndüğümüzde o hiçbir şey olmamış gibi davranıp odasına geçti. Ben ise mutfağa oturup ortak banka hesaplarımızı, ev kredisi belgelerini ve tüm mali evrakları incelemeye başladım. Çünkü ilk kez bu ilişkinin gerçekten bitebileceğini hissediyordum.

O sırada aklıma yıllar önce Murat’ın annesi Ayşe Hanım ile yaptığımız bir konuşma geldi. Bana, “İnşallah bir gün Murat’a evliliğe hazır olduğunu söylersin.” demişti. O zaman bu sözleri önemsememiştim.

Gece yarısı onu aradım.

Akşam yaşananları olduğu gibi anlattım.

Telefonun diğer ucunda uzun bir sessizlik oldu.

Sonra Ayşe Hanım şaşkınlıkla konuştu.

“Murat bize yıllardır evlenmek istemeyen kişinin sen olduğunu söyledi.”

O an dünyam başıma yıkıldı.

Meğer ailesi yıllardır benim evlilikten korktuğuma inanıyormuş.

Murat ise kendisini sabırla bekleyen, anlayışlı bir adam gibi gösteriyormuş.

Ayşe Hanım bununla da kalmadı.

Üç yıl önce Murat’ın, rahmetli büyükannesine ait aile yadigârı yüzüğü kendisinden aldığını anlattı. O yüzükle bana evlenme teklif edeceğini söylemişti. Hatta yüzüğü temizletmiş, değer tespiti yaptırmış ve büyük bir heyecanla oğluna teslim etmişti.

Fakat teklif hiçbir zaman gelmemişti.

Her sorduklarında Murat aynı cevabı vermişti.

“Zeynep hazır değil. Baskı yapmak istemiyorum.”

Yıllarca herkes buna inanmıştı.

Sabaha karşı Ayşe Hanım elindeki makbuz ve yüzüğün fotoğrafıyla evimize geldi.

Murat uykulu hâlde mutfağa girdiğinde annesini karşısında görünce donup kaldı.

Ayşe Hanım doğrudan konuya girdi.

“Büyükannenin yüzüğü nerede?”

Murat önce konuyu değiştirmeye çalıştı.

Sonra istemeye istemeye odasına gidip küçük siyah bir kutuyla geri döndü.

Kutunun içindeki yüzük hâlâ ilk günkü gibiydi.

Ne kaybolmuştu…