Oğlumun yeni doğan bebeğini kucağıma alalı

Yanıma gelip içtenlikle özür diledi.

“Yaptığım hatayı hiç unutmadım,” dedi.

Elini tuttum ve gülümsedim.

“Hepimiz hata yapabiliriz. Önemli olan gerçeği kabul edip ders çıkarabilmek.”

O da rahat bir nefes aldı.

Eve dönerken torunum arka koltuğunda mışıl mışıl uyuyordu.

Dikiz aynasından ona baktım.

Hayat bana o gün önemli bir ders vermişti.

Bazen tek bir cümle, insanın bütün dünyasını altüst edebilir.

Ama gerçek sevgi; korkuyla değil, konuşarak, güvenerek ve birbirini dinleyerek büyür.

O günden sonra ailemiz için en değerli şey yalnızca aynı soyadı taşımak değil, birbirimize karşı hiçbir sırrımızın kalmaması oldu.

Ve ben, torunumu her kucağıma aldığımda içimden yalnızca tek bir cümle geçirdim:

“İyi ki gerçeğin peşinden gittim. Çünkü bazen cevaplar korktuğumuz kadar karanlık değil, sadece konuşulmayı bekleyen yanlış anlaşılmalardır.”