Oğlumun yeni doğan bebeğini kucağıma alalı

Emre ise beni endişelendirmemek için bütün ayrıntıları saklamayı tercih etmişti.

“Anne,” dedi, “sana sürpriz yapmak isterken seni daha çok üzmüşüm.”

Ben de ona sarıldım.

“Bazen bizi en çok korumaya çalışan insanlar, sessizlikleriyle daha büyük endişelere neden olabiliyor.”

O günden sonra hiçbir şeyi içimizde tutmamaya karar verdik.

Haftalar sonra torunumun kırkı çıktığında bütün aile ilk kez eksiksiz bir sofrada buluştu.

Emre, Elif ve minik torunum kahkahalar eşliğinde yeni hayatlarına alışıyordu.

Ben ise onu her kucağıma aldığımda ilk gün yaşadığım korkuyu değil, sonunda ulaştığımız huzuru hatırlıyordum.

Aradan aylar geçti.

Bir gün aynı hemşire beni hastanede yeniden gördü.