“Beni evlat edinin… Oğlunuzu iyileştirebilirim.”
Öğleden sonra güneşi parkı altın rengine boyarken, Emre Kaya tekerlekli sandalyedeki oğlu Nuh’u her zamanki gibi parkta gezdiriyordu. Aylar önce geçirdikleri kazadan beri Nuh yürüyemiyordu. Doktorlar umut vermemişti. Zaman ise sessizdi.
“Baba,” dedi Nuh, “sence bugün farklı olur mu?”
Tam kurumuş eski çeşmenin yanında, evsiz bir kız aniden karşılarına çıktı. On yaşından büyük değildi. Üstü başı eskiydi ama gözleri tuhaf bir güvenle parlıyordu.
“Beni evlat edinin,” dedi hiç çekinmeden.
“Oğlunuzu iyileştirebilirim.”
Emre acı bir tebessümle güldü. Bu sözleri daha önce de duymuştu.
Ama kız, Nuh’un bacaklarına baktı ve kimsenin bilmediği bir şeyi söyledi.
Nuh şaşkınlıkla fısıldadı:
“Bunu nereden biliyorsun?”
Kız diz çöktü, elini Nuh’un bacağına koydu…
Ve o anda olan şey, Emre’nin hayatını sonsuza kadar değiştirdi.😲😱
👉 Hikayeni detayı 1. yoorumda 👇👇