Felç Geçiren Kayınvalidemin Yalnız Kalışını İzlemek İçin Gizli Kameralar Yerleştirdim

Akşam kayıtları izlediğimde ise hiç düşünmeden kocamı ve kayınvalidemi evden kovdum, kilitleri değiştirdim. Çünkü görüntülerde gördüklerim… ���� Daha sonra komşunun söylediği şu cümle her şeyi yerine oturttu: “Ah… demek bu yüzden onlar…”

O akşamı çok net hatırlıyorum. Kocam her zamankinden çok daha erken eve gelmişti. Sessizdi, gergindi. Sanki her şeyi önceden planlamış gibiydi ve benim yapabileceğim tek şey onu dinlemekti. Eşyalarını duvara dayadı, karşıma oturdu ve annesinin artık yalnız yaşayamayacağını söyledi. Doktorlara göre felçten sonra sürekli bakıma ihtiyacı vardı. Başka çare yoktu, bizimle yaşayacaktı.

O an içimde bir şeyler koptu. Hayatımın artık asla eskisi gibi olmayacağını o saniye anladım. Evliliğimiz boyunca gözyaşlarımın çoğunun sebebi bu kadındı ama bunu kimse görmezdi. Sesini yükseltmez, bağırmaz, tartışmazdı. Hep sakin, hep anlayışlı görünürdü. Dışarıdan bakıldığında o fedakâr anne, ben ise her şeyden şikâyet eden nankör gelindim.

Eve taşındığı gün evin havası anında değişti. Nefes almak zorlaştı, sessizlik boğucu hale geldi, o evde kalmak istemiyordum. Kocam için katlanıyordum. Mekanik bir şekilde ilgileniyordum; kaşıkla besledim, çarşaflarını değiştirdim, dudaklarını peçeteyle sildim. Neredeyse hiç konuşmazdı, sadece bakardı. Ve o bakış boş değildi. Bazen her şeyi anladığını, hatta gerekenden fazlasını bildiğini hissediyordum.

Birkaç gün sonra garip şeyler başladı. Önemsiz gibi görünen ama fazla düzenli olan şeylerdi bunlar. Anahtarları masaya bıraktım, çantamdan çıktı. Dolabı kapattım, sabah hafif aralıktı. Sandalyeyi çekmiştim, eski yerindeydi. Kocam sinirlenmeye başladı, her şeyin benim kafamda olduğunu söyledi. “Kuruntu yapıyorsun” dedi. Ama ben hissediyordum; o evde bir şeyler yanlış gidiyordu.

Ve uzun zamandır bastırdığım o düşünce aklıma geldi: Ben evde yokken neler oluyordu? Minicik, neredeyse fark edilmeyen kameralar sipariş ettim. Kocam işteyken, kayınvalidem her zamanki gibi koltukta tek bir noktaya bakarken yerleştirdim. Başını bile çevirmedi. Birkaç akşam uygulamayı açıp hemen kapattım. Korkuyordum. Hayatım boyunca unutamayacağım bir şey görmekten korkuyordum.

Ama o akşam sonunda “oynat” tuşuna bastım. Kayıtları ne kadar süre izlediğimi hatırlamıyorum. Sadece ellerimin titrediğini biliyorum. Çünkü ekranda gördüğüm şey… ����

���� Devamı ilk yorumda ����