Düğün bitmişti ama ev hâlâ nefes alıyordu.

“Şehir dışında bir villada silahlı çatışma: 5 ölü.” Eşinin adı listede yoktu. Kayınpederinin adı da… Ama ev kül olmuştu. Günler sonra, gizli bir adreste kalırken kapısının altından bir zarf bırakıldı. İçinde tek bir cümle vardı: “Onu koruyamadım. Seni korudum.” Elif’in nefesi kesildi. Babası… Yıllar önce “kalp krizi” denilerek toprağa verilmişti. Zarfın içinden bir USB çıktı. Gerçekler oradaydı. Kayınpederi yıllardır bir suç ağının içinde zorla tutulmuştu. Eşi ise bu ağın yeni patronuydu. Düğün, Elif için değil… örgüt içi bir mesaj içindi. Babası geçmişte aynı şeye zorlanmış, reddetmişti. Bedelini canıyla ödemişti. Elif hedef değildi. Tanıktı. Kayınpederin son videosunda sesi sakindi: — Kaç. Yaşadığın sürece bir umut varsın. Ama konuşmak zorunda değilsin. Bu benim borcum. Elif haftalarca düşündü. Sonra konuştu. Bir ay içinde sistem çöktü. İsimler, hesaplar, videolar… Eşi yakalandı. Kayınpeder asla bulunamadı. Yıllar geçti. Elif artık başka bir isimle, küçük bir kasabada yaşıyor. Bir gün sahilde yürürken yaşlı bir adam yanından geçti. Göz göze geldiler. Adam başını çok hafif eğdi. Elif anladı. Bazı insanlar kaybolmaz. Sadece görünmez olur. Ve bazen bir gecede verilen sekiz yüz bin lira… Bir rüşvet değil, hayatta kalma bedelidir.