Bir adam yaralı bir dişi kangal köpeği ve yavrusunu kurtardı, ertesi gün olacakların farkında değildi: tüm köy gördükleri karşısında dehşete düştü.
Bir adam yaralı bir dişi kangal köpeği ve yavrusunu kurtardı, ertesi gün olacakların farkında değildi: tüm köy gördükleri karşısında dehşete düştü.
O kış son derece soğuktu, kar bele kadar yükselmişti. Geceleri rüzgâr uğulduyor, uzaklardan köpek havlamaları duyuluyordu. Köylüler, kesinlikle gerekli olmadıkça ormana ve yayla yollarına gitmemeye çalışıyordu. Hava dondurucuydu: kara saplanabilir, donabilir, yolunu kaybedebilirdiniz.
Ama bazen başka çare yoktu. Borular donup evlere su ulaşmayı bıraktığında, adamlardan biri eski yeraltı boru hattını temizlemek için orman yoluna düşmek zorundaydı.
O gün de aynısı oldu. Zorlu kış işlerine alışkın olan adam, aletlerle dolu ağır bir sırt çantasını omuzlarına takıp yola çıktı. Soğuk yüzünü kesiyor, kar ayaklarının altında çıtırdıyordu ama kendinden emindi.
Yolun yarısında, geniş ve karla kaplı bir düzlükte, koyu renkli bir şekil fark etti. İlk başta terk edilmiş bir koyun ya da bir çuval sandı. Yaklaştıkça bunun büyük bir kangal köpeği olduğu anlaşıldı.
Geri çekilip dönmeyi düşündü. Kangal güçlü bir hayvandı; özellikle de yaralıysa tehlikeli olabilirdi. Ama hayvanın hareket etmediğini fark etti. Sadece küçük bir yavru, annesinin yanında sızlanıyor, burnunu onun yanına sürterek yalamaya çalışıyordu.
Adam durdu ve dinledi. Dişi kangal ağır ve düzensiz nefes alıyordu. Bacağında kan donmuştu; muhtemelen kaçak bir tel tuzağına ya da paslı bir kapanaya yakalanmıştı.
Korkutucuydu. Herkes yaralı bir hayvanın ne kadar öngörülemez olabileceğini bilirdi. Ama vicdanı rahat bırakmıyordu. Yanlarından geçip gitmek… onları soğukta ölüme terk etmek… olmuyordu. Köpek sonuçta, hem de yavrusuyla birlikte.
Sırt çantasını yere bıraktı, yavaşça diz çöktü ve ani hareketler yapmamaya özen gösterdi. Yarayı dikkatlice inceledi. Hayvan yaşıyordu.
Çantasından bıçağını çıkardı, bacağına dolanmış teli dikkatlice kesti. Yarayı alkolle temizledi, kanamayı durdurmaya çalıştı. Üzerindeki eski ceketi çıkarıp hayvanın üstüne örttü; hem soğuktan korumak hem de sakinleşmesini sağlamak için.
Dişi kangal gözlerini araladığında, adam yavaşça ayağa kalktı. Minnettarlık beklemedi, arkasına bile bakmadı. Sessizce oradan uzaklaştı.
İyi bir şey yapmıştı ve bu yeterliydi.
Hikâyenin burada bittiğini sanıyordu.
Ama ertesi sabah… tüm köy gördükleri karşısında şok oldu.
Ertesi sabah köy, alışılmış sessizliğine uyanmadı.
Güneş henüz dağların ardından yükselirken, ilk önce köyün girişindeki köpekler huzursuzlanmaya başladı. Normalde yabancı bir koku aldıklarında havlar, sonra susarlardı. Ama bu sefer havlamalar kesilmedi. Aksine, gittikçe çoğaldı. Sesler kalın, tok ve kararlıydı.
Evlerinden çıkan köylüler, karla kaplı yolun ucunda hareket eden karaltıları fark ettiğinde içlerine tarif edemedikleri bir korku çöktü. “Kurt mu indi köye?” diye fısıldaşanlar oldu. Bazıları çocuklarını içeri soktu, bazıları kapı aralıklarından bakmayı tercih etti.
Derken karaltılar netleşti.
Önde, başı dik, iri yapılı bir dişi kangal köpeği yürüyordu. Bacağına sarılı bez hâlâ duruyordu, ama artık sendelemiyordu. Ardında ise köyün dört bir yanından tanınan kangallar vardı: çobanların köpekleri, sürü bekçileri, yayladan inmiş olanlar… Sessizce, tek bir düzen içinde ilerliyorlardı.
En sonda, küçük yavru… Annesinin hemen dibinde.
Köylüler dehşetle izliyordu. Böyle bir manzarayı daha önce kimse görmemişti. Köpekler saldırmıyor, havlamıyor, diş göstermiyordu. Sadece yürüyordu… sanki bir amaçları varmış gibi.
O sırada kalabalığın arasından biri donup kaldı.
Dün ormana giden adamdı bu.
Gözleri dişi kangala takılı kaldı. Bacağındaki bez, kendi ceketinden kopardığı parçaydı. Kalbi hızlandı. “Olmaz…” diye mırıldandı. “Beni mi buldular?”
Köpekler köyün ortasında durdu. Dişi kangal başını kaldırdı, kalabalığa değil, doğrudan ona baktı devamı sonrki syfda..
O kış son derece soğuktu, kar bele kadar yükselmişti. Geceleri rüzgâr uğulduyor, uzaklardan köpek havlamaları duyuluyordu. Köylüler, kesinlikle gerekli olmadıkça ormana ve yayla yollarına gitmemeye çalışıyordu. Hava dondurucuydu: kara saplanabilir, donabilir, yolunu kaybedebilirdiniz.
Ama bazen başka çare yoktu. Borular donup evlere su ulaşmayı bıraktığında, adamlardan biri eski yeraltı boru hattını temizlemek için orman yoluna düşmek zorundaydı.
O gün de aynısı oldu. Zorlu kış işlerine alışkın olan adam, aletlerle dolu ağır bir sırt çantasını omuzlarına takıp yola çıktı. Soğuk yüzünü kesiyor, kar ayaklarının altında çıtırdıyordu ama kendinden emindi.
Yolun yarısında, geniş ve karla kaplı bir düzlükte, koyu renkli bir şekil fark etti. İlk başta terk edilmiş bir koyun ya da bir çuval sandı. Yaklaştıkça bunun büyük bir kangal köpeği olduğu anlaşıldı.
Geri çekilip dönmeyi düşündü. Kangal güçlü bir hayvandı; özellikle de yaralıysa tehlikeli olabilirdi. Ama hayvanın hareket etmediğini fark etti. Sadece küçük bir yavru, annesinin yanında sızlanıyor, burnunu onun yanına sürterek yalamaya çalışıyordu.
Adam durdu ve dinledi. Dişi kangal ağır ve düzensiz nefes alıyordu. Bacağında kan donmuştu; muhtemelen kaçak bir tel tuzağına ya da paslı bir kapanaya yakalanmıştı.
Korkutucuydu. Herkes yaralı bir hayvanın ne kadar öngörülemez olabileceğini bilirdi. Ama vicdanı rahat bırakmıyordu. Yanlarından geçip gitmek… onları soğukta ölüme terk etmek… olmuyordu. Köpek sonuçta, hem de yavrusuyla birlikte.
Sırt çantasını yere bıraktı, yavaşça diz çöktü ve ani hareketler yapmamaya özen gösterdi. Yarayı dikkatlice inceledi. Hayvan yaşıyordu.
Çantasından bıçağını çıkardı, bacağına dolanmış teli dikkatlice kesti. Yarayı alkolle temizledi, kanamayı durdurmaya çalıştı. Üzerindeki eski ceketi çıkarıp hayvanın üstüne örttü; hem soğuktan korumak hem de sakinleşmesini sağlamak için.
Dişi kangal gözlerini araladığında, adam yavaşça ayağa kalktı. Minnettarlık beklemedi, arkasına bile bakmadı. Sessizce oradan uzaklaştı.
İyi bir şey yapmıştı ve bu yeterliydi.
Hikâyenin burada bittiğini sanıyordu.
Ama ertesi sabah… tüm köy gördükleri karşısında şok oldu.
Ertesi sabah köy, alışılmış sessizliğine uyanmadı.
Güneş henüz dağların ardından yükselirken, ilk önce köyün girişindeki köpekler huzursuzlanmaya başladı. Normalde yabancı bir koku aldıklarında havlar, sonra susarlardı. Ama bu sefer havlamalar kesilmedi. Aksine, gittikçe çoğaldı. Sesler kalın, tok ve kararlıydı.
Evlerinden çıkan köylüler, karla kaplı yolun ucunda hareket eden karaltıları fark ettiğinde içlerine tarif edemedikleri bir korku çöktü. “Kurt mu indi köye?” diye fısıldaşanlar oldu. Bazıları çocuklarını içeri soktu, bazıları kapı aralıklarından bakmayı tercih etti.
Derken karaltılar netleşti.
Önde, başı dik, iri yapılı bir dişi kangal köpeği yürüyordu. Bacağına sarılı bez hâlâ duruyordu, ama artık sendelemiyordu. Ardında ise köyün dört bir yanından tanınan kangallar vardı: çobanların köpekleri, sürü bekçileri, yayladan inmiş olanlar… Sessizce, tek bir düzen içinde ilerliyorlardı.
En sonda, küçük yavru… Annesinin hemen dibinde.
Köylüler dehşetle izliyordu. Böyle bir manzarayı daha önce kimse görmemişti. Köpekler saldırmıyor, havlamıyor, diş göstermiyordu. Sadece yürüyordu… sanki bir amaçları varmış gibi.
O sırada kalabalığın arasından biri donup kaldı.
Dün ormana giden adamdı bu.
Gözleri dişi kangala takılı kaldı. Bacağındaki bez, kendi ceketinden kopardığı parçaydı. Kalbi hızlandı. “Olmaz…” diye mırıldandı. “Beni mi buldular?”
Köpekler köyün ortasında durdu. Dişi kangal başını kaldırdı, kalabalığa değil, doğrudan ona baktı devamı sonrki syfda..
Reklamlar
07 Ocak 2026
Reklamlar
