Satırlar gözlerimin önünde bulanıklaştı...

Araba kasabanın dışına, babalarının bizi terk etmesinden hemen sonra borçları ödeyebilmek için satmak zorunda kaldığım o eski aile evine doğru ilerledi. Araç durduğunda bahçedeki ulu çınarın altında yakılmış yüzlerce küçük feneri gördüm. Karanlığın ortasında masalsı bir ışık denizinin içinde duruyorduk.

Arabadan indiğimde altı çocuğum da yan yana duruyordu. Sarah öne çıktı, buz gibi olmuş elimi tuttu ve beni bahçenin ortasındaki o kocaman, ahşap masaya doğru götürdü. Üzerinde benim hazırladığım yemekler değil, onların her birinin el birliğiyle yaptığı devasa bir sofra vardı.

"Biz sadece bir akşam yemeği yemeye gelmek istemedik anne," dedi oğlum David, sesi titreyerek. "Yıllarca bizim için feda ettiğin her şeyi aramızda konuştuk. Sabahın köründe markette dizdiğin rafları, geceleri temizlediğin ofisleri, biz doyalım diye tek bir tavuğu üç güne yaydığını... Senin bir ömür sırtında taşıdığın ipotek borcunu aramızda toplanıp dün tamamen kapattık. Ve çocukluğumuzun geçtiği bu evi senin adına geri satın aldık."

Gözyaşlarım bu kez çaresizlikten değil, yıllardır taşıdığım o derin yorgunluğun ruhumdan sökülüp gitmesinden dökülüyordu. Altısı birden etrafımı sardı, bana sarıldılar. Yıllar önce sessizliğe gömülen o evimiz, birdenbire hayatımın en güzel, en neşeli gürültüsüyle doldu. Yalnız geçirdiğim o dört saatlik bekleyişin ardından anladım ki; dökülen hiçbir alın teri, verilen hiçbir karşılıksız emek zayi olmuyordu. Masa nihayet dolmuştu ve kalbim ilk kez bu kadar hafifti.