Rahmetli oğlumun eşi,

“Biz kötü insanlar değiliz. Seni affetmeye çalışabiliriz.”Biyoloji Bilimleri



Amanda’nın gözleri parladı.



Elif sözünü bitirdi.



“Ama affetmek, seni hayatımıza geri almak demek değil.”



Duru da başını salladı.



“Kalbimizdeki yükü taşımak istemiyoruz. Bu yüzden seni affediyoruz.”



Defne son cümleyi söyledi.



“Fakat seni annemiz olarak kabul etmiyoruz. Çünkü annelik doğurmak değil, yanında kalmaktır.”Flora ve Fauna



Amanda hıçkırıklara boğuldu.Bana döndü.



“Onları çok güzel yetiştirmişsin.”İlk kez bana gerçekten baktığını hissettim.Ben sadece gülümsedim.“Hayır.”Şaşkınlıkla yüzüme baktı.“Onlar kendileri iyi insanlar olmayı seçti.”



Amanda yavaşça albümü çantasına koymaya çalıştı.Defne nazikçe elini uzattı.“Albüm burada kalacak.”“Neden?”“Çünkü bu bizim hikâyemiz.”Amanda başını eğdi, albümü masaya bıraktı ve ağır adımlarla kapıya yöneldi.



Tam çıkarken Emre’nin duvarda asılı fotoğrafına baktı.



Dakikalarca hiçbir şey söylemedi.Hamilelik ve Annelik



Sonunda fısıldadı:“Beni affet.”Bunun Emre’ye mi, kızlara mı yoksa kendisine mi söylendiğini kimse anlayamadı.



Kapı kapandı.



Ev yeniden sessizleşti.



Üçüzler yanıma gelip bana sarıldılar.



Defne gülerek, “Dede, film yarım kaldı.” dedi.



Patlamış mısırlar hâlâ masanın üzerindeydi.



Televizyonu yeniden açtım.



O an fark ettim ki aileyi bir arada tutan şey aynı kanı paylaşmak değildi. Aynı acıları göğüsleyebilmek, aynı sofraya oturabilmek ve en zor günlerde birbirini terk etmemekti.Biyoloji Bilimleri



Emre artık aramızda değildi. Ama geride bıraktığı üç kız, sevginin para ile satın alınamayacağını, fedakârlığın ise yıllar geçse bile unutulmadığını herkese göstermişti.



O gece Amanda evden yalnız ayrıldı. Biz ise eksik değil, aksine birbirimize daha da sıkı bağlanmış bir aile olarak salonda kaldık. Çünkü gerçek aile, insanın dünyaya geldiği yer değil; bütün fırtınalara rağmen yanında kalmayı seçen insanların kurduğu yuvaydı.