Plajdan otele dönerken kızım Defne

Sayfaları çevirmeye devam ettim.

Annem, ben on yaşındayken babamın büyük bir iflas yaşadığını yazıyordu. Evimizi, işimizi ve geleceğimizi kaybetmek üzereymişiz. O günlerde Mert henüz üniversiteye bile başlamamıştı gorsele ilerleyin devamı sonraki sayfada...Hiç bilmediğim bir ayrıntıyı ilk kez öğreniyordum.

Mert, eğitim için yıllarca biriktirdiği bütün parasını babama vermişti.

Üstelik bunu kimse bilmesin diye özellikle istemişti.

Babam da gururu incinmesin diye bunu bana hiçbir zaman anlatmamıştı.

Annem mektubunda, "Ailenizi ayakta tutan kişi sandığınızdan farklı olabilir," diye yazmıştı.

Gözlerim doldu.

"Peki neden ağlıyordunuz?" diye sordum.

Mert gülümsemeye çalıştı.

"Çünkü o mektubu okuyunca babamı çok özledim."

Murat sözü devraldı.