Ortaçağın Karanlık Yüzü!

Eski çağlarda insanlar ısı, güneş ışığı, ya da sudan faydalanarak onların insan bedeni üzerindeki etkilerini öğrenmeye çalışmıştır.  Ot ve bitkilerin tedavi edici etkisini gözlemlemiştir. Açıklanamayan, nedenleri bulunamayan hastalık nedenleri doğaüstü güçlere bağlanmıştır. Bu dönemde mistik güçleri olduğu düşünülen büyücü ve sihirbazların, iyileştirme uygulamaları yer almıştır.

Ortaçağda ise tıp alanında rahip hekimler yer almaktaydı. Hastalık ya insanın günahları için cezalandırma veya bir büyünün sonucu olarak kabul edilirdi. Tedavi metotları arasında dua, tövbe etme, azizlerin yardımı gibi usuller vardı. Ortaçağ tıbbında doktorların çoğu din adamı oldukları için kilise kan dökmez anlayışıyla cerrahi hekimlerin elinden alındı. İtalya ve Güney Fransa’da bazı hekimler cerrahi alanında çalışmaya devam ettiler. Anestetik olarak uyuşturucu sünger ve cerrahide bıçak kullanımı bu bölgelerde görülmüştür.

Ortaçağın tıp tarihi açısından önemli özelliklerinden biri salgın hastalıklar dönemi olmasıdır. Salgın hastalıklar medeniyetin, şehirleşmenin, ticaretin yaygınlaşmasıyla ortaya çıkmıştır. Farklı salgınlar farklı kıtalarda büyük yıkımlara sebep oldu.  Örneğin Avrupa’da veba, Aztekler ve Inkalar’da çiçek hastalığı, Avrupa’da frengi bu hastalıklara örnek olarak verilebilir.