Oğlumun Ailesi Beni Otobana Bıraktı
Yaşlı bir kadın, ailesinin onu bir dinlenme tesisinde nasıl unuttuğunu ve saatlerce mahsur bıraktığını internette paylaşıyordu. Yorumlar öfke doluydu. Bunu nasıl yapabildiler? Kendi annelerine. Oğlumun Ailesi Beni Otoyola Bıraktı — Bu Yüzden Evlerini Hiç Düşünmeden Sattım Yaşlı bir kadın, ailesinin onu bir dinlenme tesisinde nasıl unuttuğunu ve saatlerce mahsur kaldığını internette paylaşıyordu. Yorumlar öfke doluydu. Bunu nasıl yapabilirlerdi? Kendi annelerine.Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz..
Kanımı donduran sadece hikayenin acımasızlığı değildi. Hikayeyi, tam da üç gün önce kendi oğlumun ailesinin beni bırakıp gittiği benzin istasyonunda otururken okuyor olmamdı. Ama 70 yaşındaki annelerini 85. Karayolu’nda terk ettiklerinde bilmedikleri şey şuydu. Ben, öylece gözden çıkarabilecekleri çaresiz bir yaşlı kadın değildim. Hâlâ sahip olduklarını sandıkları evin tapusunu elinde tutan kadındım.Size yol kenarındaki bir kurbandan tüm kozları elinde tutan kişiye nasıl dönüştüğümü anlatayım.
Her şey altı ay önce oğlum Marcus’un beni gözyaşları içinde aramasıyla başladı. “Anne, başımız dertte,” dedi sesi titreyerek. “Rebecca işini kaybetti ve çocukların okul ücretleri ve ipotek de eklenince evimizi kaybedebiliriz.”
Phoenix’teki küçük emekli topluluğumda rahat bir hayat yaşıyordum. 70 yaşında, maddi sıkıntılarımı giderme günlerimin geride kaldığını düşünüyordum. Ama Marcus’un sesindeki çaresizliği duyunca hayır diyemiyordum.
“Ne kadara ihtiyacınız var?” diye sordum.
“80.000 dolar ödenmemiş ödemeleri karşılar ve bize bir tampon sağlar,” dedi Marcus sessizce. “Tekrar taşınmak zorunda kalırsak çocuklar perişan olur.”
Torunlarım, tatlı 12 yaşındaki Emma ve haylaz 8 yaşındaki Tyler. Evlerini kaybetme düşüncesi kalbimi kırdı. “Endişelenme tatlım,” dedim ona. “Aile, aileye bakar.”
Bir hafta içinde emeklilik birikimlerimin önemli bir kısmını nakde çevirdim ve parayı havale ettim. Ama saf değildim. Merhum kocamın iş ilişkilerinden kendimi her zaman korumayı öğrenmiştim. Avukatıma basit bir anlaşma hazırlattım. 80.000 dolar bir krediydi ve teminat olarak, geri ödenene kadar evlerine ipotek koyacaktım. Marcus biraz şaşırmış gibiydi ama hiç itiraz etmeden imzaladı. “Anne, sen bir cankurtaransın.”İlk birkaç ay her şey yolundaydı. Marcus her Pazar beni arayıp Rebecca’nın iş arayışı ve çocukların aktiviteleri hakkında bilgi veriyordu. Ama sonra aramalar seyrekleşti. Marcus’la konuştuğumda ise dikkati dağılmış gibiydi. Rebecca birdenbire hiç müsait değildi.
Mart ayında kısa bir sohbet sırasında “Her şey yolunda mı?” diye sordum.
“Her şey yolunda anne,” dedi Marcus hızlıca. “Sadece meşgulüm.”
Kendimi giderek daha kopuk hissediyordum. Nisan ayında Tyler’ın doğum günü için ziyarete gelmeyi önerdiğimde Marcus tereddüt etti. “Aslında anne, bu en iyi zaman değil. Rebecca’nın ailesi geliyor.” Gelecek ay davetsiz gelip geçti. Emma’nın sanat sergisinden bahsettiğimde ise bir bahane daha çıktı. Sevilmekten çok yönetiliyormuşum gibi hissetmeye başladım.
Mayıs sonlarında Emma, Marcus’un telefonunu yanlışlıkla açana kadar gerçeğin bir kısmını görememiştim. “Büyükanne Ruth,” diye heyecanla bağırdı. “Seni çok özledim! Ne zaman ziyarete geleceksin? Babam sürekli çok meşgul olduğunu söylüyor ama sana odamı göstermek istiyorum. Odayı mora boyadık.”
Yüreğim sıkıştı. Çok mu meşgulsün? Cevap veremeden arka planda Marcus’un sesini duydum. “Emma, hemen telefonu bana ver!” Nefes nefese telefonu açtı ve aceleyle bir “toplantıya” gitmeden önce çocukların ortalığı karıştırdığıyla ilgili zayıf bir hikaye uydurdu. Bir daha da aramadı.
İşte o zaman meseleyi kendi ellerime almaya karar verdim. Sürpriz bir ziyaret için Denver’a uçak bileti ayırttım. Ama o Cumartesi öğleden sonra garaj yoluna girdiğimde, karşımdaki manzara tüm cömert varsayımlarımı yerle bir etti. Çimler tertemizdi. Garaj yolunda yeni bir BMW vardı. Burası zor durumda olan bir ailenin evi değildi.
Asıl şok, kapı zilini çalıp Rebecca’nın sesini duyduğumda geldi: “Marcus, şunu alabilir misin? Bu akşamki akşam yemeği partisi için çiçekleri düzenliyorum.”
Akşam yemeği partisi mi? Marcus kapıyı açtı ve yüzü bembeyaz kesildi. “Anne? Burada ne yapıyorsun?”
“Torunlarımı şaşırtıyorum,” dedim sesimi yumuşatmaya çalışarak. Güzel döşenmiş oturma odasına adım attığımda, Rebecca mutfaktan zoraki bir gülümsemeyle çıktı.
“Çocuklar doğum günü partilerinde,” dedi Marcus hızlıca. “İkisi de.”
“Farklı partilerde,” diye araya girdi Rebecca. “Sosyal takvimlerinin ne kadar yoğun olduğunu biliyorsun.”
Bir şeyler planlanmış gibiydi. Ertesi gün onları görmeyi her önerdiğimde başka bir çatışmayla karşılaşıyordum. Bir saatlik tuhaf sohbetin ardından, hoş karşılanmadığım ortaya çıktı. Arabayla uzaklaşırken midem bulandı. Bu, paramı kullanarak yaşam tarzlarını iyileştiren ve beni uzakta tutan bir aileydi.
Seyahatimi uzattım ve biraz araştırma yaptım. Kamu kayıtlarında yaptığım hızlı bir araştırma, Rebecca’nın işsiz olmadığını gösterdi. Son dört aydır bir pazarlama firmasında eskisinden daha yüksek bir maaşla çalışıyordu. BMW iki ay önce satın alınmıştı.
Reklamlar
14 Temmuz 2025
Reklamlar
