MİLYARDERİN 9 YIL SONRAKİ PİŞMANLIĞI:

Şehir yavaş yavaş arkasında kayboldu. Beton yerini tarlalara bıraktı. Siren sesleri sustu. Hava farklıydı, bir şekilde daha kadim hissettiriyordu. Uzun yolculuk boyunca Cihan, kafasında binlerce kez özür provası yaptı. Elinde kalan son gurur kırıntısını korumak için özenle seçilmiş cümleler kurdu. Ama prova edemediği bir şey vardı.

Yolun sonunda onu bir şeyin beklediğine dair o tuhaf his. Onu yerle bir edebilecek bir şey. Navigasyon sonunda vardığını haber verdiğinde, Cihan aniden frene bastı. Direksiyon başında hareketsiz kaldı. Çünkü önündeki şey… bir ev değildi. Daha çok bir yaraya benziyordu. Küçük ahşap yapı bir yana doğru hafifçe eğilmişti. Boyası yıllar önce dökülmüştü. Çatının bazı kısımları çökmüştü. Verandanın basamakları çatlak ve dengesizdi. Cihan Karadağ’ın servetinin hayatı boyunca görmezden geldiği türden bir yerdi burası. Yine de… adres burayı gösteriyordu. Yol kenarındaki bir tezgahtan aldığı küçük bir kır çiçeği demetiyle kamyonetten indi. Kendini anında gülünç hissetti. Çiçek mi? Dokuz yıl sonra mı? Bir rüzgar hamlesi çiçeklerden bir taç yaprağı kopardı ve tozlu bahçeye savurdu. Cihan güçlükle yutkunup kapıyı çaldı. “Beliz?” diye seslendi. Sesi ona yabancı, neredeyse kırılgan geliyordu. Kapı gıcırdayarak yavaşça açıldı. Ve oradaydı. Beliz… ama hatırladığı Beliz değildi. Bir zamanlar altın sarısı olan saçlarına aklar düşmüş, arkada basit bir topuz yapılmıştı. Elleri, yıllarca süren ağır işlerin izlerini taşıyordu, sertleşmişti. Ama onu en çok sarsan gözleri oldu. Hâlâ aynı yumuşak maviydi. Fakat o sıcaklık kaybolmuştu. Yerini öfkeden daha soğuk bir sükunete bırakmıştı. “Burada ne işin var, Cihan?” diye sordu kapıyı tam açmadan. Kelimelerin boğazına düğümlendiğini hissetti. Dokuz yıllık bahaneler… ve aniden hiçbirinin bir önemi kalmamıştı.

“Seni görmem gerekiyordu,” dedi usulca. “Konuşmamız lazım.” Beliz kollarını kavuşturdu. “Yaptığın her şeyden sonra mı?” “Dokuz yıl sonra mı?” Cihan beceriksizce çiçekleri uzattı. “Buraya kavga etmeye gelmedim,” dedi. “Buraya geldim çünkü… her şeyimi kaybediyorum.” Beliz buketine kötü bir şaka gibi baktı. “Affımı satın almaya mı geldin?” diye sordu. “Eskiden her şeyi satın aldığın gibi mi?” O sırada toprak yoldan elinde bir kova su taşıyan yaşlı bir adam geldi. Beliz’e doğru başıyla selam verdi. “Her şey yolunda mı, Beliz Hanım?” “Her şey yolunda, Tahsin Amca,” diye yanıtladı nazikçe. “Sadece eski bir ziyaretçi.” Komşu uzaklaşınca içini çekti ve kenara çekildi. “Gir içeri,” dedi. “Tüm kasaba dedikoduya başlamadan.” Evin içi Cihan’a ikinci bir darbe gibi çarptı. Tek bir küçük oda hem mutfak hem oturma odası görevi görüyordu. Tavanda eski bir pervane ağır ağır dönüyordu. Mobilyalar birbiriyle uyumsuz ve yıpranmıştı. Ama her şey tertemizdi. Düzenliydi. Vakurlu. “Otur,” dedi Beliz, plastik bir sandalyeyi işaret ederek. Cihan şaşkınlık içinde etrafına bakarak kaskatı oturdu. “Nasıl bu hale geldin?” diye sordu kısık sesle. Beliz doğrudan gözlerinin içine baktı. “Gerçekten bilmek istiyor musun?” diye sordu. “Yoksa sadece suçluluk duygunu hafifletmek mi niyetin?” Cevap vermek için ağzını açtı ama kadın devam etti. “Beni kapı dışarı ettikten sonra yeniden başlamaya çalıştım. Mücevherlerimi sattım. Küçük bir daire kiraladım. İş aradım.” Duraksadı. “Ne buldum biliyor musun?” “Yüzüme kapanan kapılar.” Cihan kaşlarını çattı. “Ben asla…” “Evet, yaptın,” diye sözünü kesti sakince. “İnsanlara dengesiz olduğumu söyledin. Şirket sırlarını çalmak istediğimi. Tehlikeli olduğumu.” Cihan’ın göğsü sıkıştı. “Beni sadece evinden atmadın,” dedi. “İsmimi her yerden sildin.” Oda ağır bir sessizlikle doldu. “Para bitince evden çıkarıldım,” diye devam etti kısık sesle. “Aylarımı bir kadın sığınmaevinde geçirdim.” Cihan’ın elleri sımsıkı kenetlendi. “Bilmiyordum.” “Bilmek istemedin.” Pencereden dışarı baktı. “Sonunda bir hastanede oda temizleme işi buldum. Sonra anneannemden kalan bu eski ev çıktı karşıma. Parçalanıyordu… ama senden alamayacağın tek şey buydu.” Cihan başını öne eğdi. Elindeki çiçekler birden taş gibi ağırlaştı. Sonunda konuştu. “Şirket çöküyor,” diye itiraf etti. “Karadağ Holding iflasın eşiğinde.” Beliz başını hafifçe yana eğdi. “Ve bu neden umurumda olsun? Neden?” “En iyi projelerimizin arkasındaki asıl stratejist sendin,” diye itiraf etti Cihan. “Sen olmayınca… ben sadece para basıyordum.” Beliz çiçekleri yavaşça elinden aldı. Bir an için Cihan umutlandı. Sonra kadın onları yere bıraktı. “Burada bir şey öğrendim,” dedi sakince. “Çiçekler aç karınları doyurmuyor.” “Güzel sözler faturaları ödemiyor.” “Ve vaatler yaraları iyileştirmiyor.” Cihan güçlükle yutkundu. “Yani bana yardım etmeyecek misin?” “Öyle bir şey demedim.” Küçük ahşap bir kutuyu açtı ve belgelerle dolu eski bir dosya çıkardı. “Bunlar bizim yarım kalan projelerimizdi,” dedi. “Senin gülüp geçtiğin fikirler.” Cihan sayfaları karıştırdı. Kalbi bir an duracak gibi oldu. Bu, şirketi sürdürülebilir teknoloji alanında dünya liderine dönüştürecek kapsamlı bir stratejiydi. “Bu muazzam,” diye fısıldadı. “On yıl önce muazzamdı,” diye yanıtladı kadın.