Mahkumun son dileği

Mahkumun son dileği köpeğini son kez görmekti; ancak köpek hapishane hücresine girdiği anda garip bir şey oldu
Hayatının sonunu belirleyecek olan son cezası açıklanmadan önceki son dileği, Alman Kurdu’nu görmekti. Mahkum, kaderini sessizce kabullenmişti.
On iki yıl boyunca, her gün soğuk B-17 hücresinde uyanıyordu. Bir adamın canına kıymakla suçlanıyordu ve masum olduğuna yemin etmesine rağmen kimse onu dinlemiyordu. İlk başta mücadele etti, şikayet dilekçeleri yazdı, avukatlarıyla iletişime geçti, ancak zamanla mücadeleyi bırakıp cezasını bekledi.
Yıllar boyunca onun için tek önemli şey köpeğiydi. Başka bir ailesi yoktu. Alman Kurdu sadece bir evcil hayvan değildi: ailesiydi, dostuydu, güvendiği tek varlıktı. Mahkum onu yavruyken, bir ara sokakta titrerken bulmuştu ve o günden beri birbirlerinden hiç ayrılmamışlardı.De.vami sıonraki sayfada.

Gardiyan son dileğini sormak için kâğıdı getirdiğinde, adam birçoklarının yaptığı gibi gurme yemek, sigara veya rahip istemedi. Sessizce şöyle dedi:

— Köpeğimi görmek istiyorum. Son bir kez.

İlk başta görevliler kâğıdı şaşkınlıkla karşıladı. Acaba bu akıllıca bir plan mıydı? Ancak belirlenen günde, ceza verilmeden önce avluya getirildi. Gardiyanların dikkatli bakışları altında köpeğiyle karşılaştı.

Çoban, köpeğinin sahibini görünce tasmasını çözdü ve ona doğru koştu. O anda zaman durmuş gibiydi.

Köpek, polis memurunun ellerinden kurtuldu ve sanki on iki yıllık ayrılığı tek bir anda telafi etmeye çalışıyormuş gibi güçlü bir şekilde sahibine koştu.

Kollarına atlayıp onu yere serdi ve mahkum, uzun yıllar sonra ilk kez ne soğuğu ne de zincirlerin ağırlığını hissetti. Sadece sıcaklığı.

Köpeği sıkıca kucakladı, yüzünü kalın tüylerine gömdü. Yıllardır kendisinden esirgediği gözyaşları özgürce aktı.

Bir çocuk gibi utanmadan, yüksek sesle ağlarken, köpek de sanki zamanlarının kısa olduğunu anlamış gibi usulca sızlanıyordu.

— Sen benim kızımsın… sadık kızım… — diye fısıldadı, onu daha sıkı tutarak. — Bensiz ne yapacaksın?..

Sanki her ayrıntıyı hatırlamaya çalışıyormuş gibi, sırtını tekrar tekrar okşarken elleri titriyordu. Köpek ona sadık gözlerle baktı.

— Beni affet… Seni yalnız bıraktığım için, — sesi kısıldı ve kısıldı. — Gerçeği ispatlayamadım… ama en azından her zaman bana ihtiyacın oldu.

Gardiyanlar hareketsiz duruyordu; çoğu bakışlarını kaçırdı. En sert olanlar bile kayıtsız kalamadı: Karşılarında bir suçlu değil, hayatının son anlarında dünyasından geriye kalan tek şeyi elinde tutan bir adam vardı.

Gözlerini gardiyana kaldırdı ve kırık bir sesle şöyle dedi:

— Ona iyi bak…

Gardiyandan onu eve götürmesini istedi, direnmeyeceğine ve cezayı kabul edeceğine söz verdi.

O anda sessizlik dayanılmaz hale geldi. Köpek, olacaklara itiraz eder gibi tekrar sert ve yüksek sesle havladı.

Ve mahkum ona son kez sarıldı, sonsuza dek veda ederken bir insanın olabileceği kadar sıkı sarıldı.

Reklamlar

Mahkumun son dileği

Bunları da İzleyebilirsiniz